ماجرای آرزو و وصیت برآورده‌نشده رضا رویگری

رضا رویگری در سال 1401 گفته بود: من تا زمانی که صورت و چشمانم کار کند، می‌توانم مقابل دوربین بروم اما پاهایم خیلی یاری نمی‌کنند؛ با این حال تا آخر عمرم توانایی کار کردن دارم و دلم می‌خواهد برای مردم کشورم خدمت کنم و همان رضا رویگری گذشته باشم. نمی‌خواهم گله کنم اما حرف و سخن زیاد است. آرامش بزرگترین آرزوی من برای مردم و کشورم ایران است و اینکه از لحاظ اقتصادی مردم وضعشان بهتر شود، سلامت باشند و شادی را حس کنند. برای کشورم هم سرفرازی و آبرو آرزو می‌کنم.

رضا رویگری همچنین در بهمن ماه 1400 در نشست فیلم سینمایی «شادروان» در جشنواره فیلم فجر حاضر شد و از وصیت خود برای ساخت فیلمش سخن گفته بود: «این وصیت من است و آن را نوشته‌ام، به‌نوعی فلش‌بک‌های زندگی من است و واقعی است. هنوز به این فکر هستم که آن را بسازم و یک کار خاص است. امیدوارم یکی از این‌هایی که جایزه می‌برند به ما هم پول بدهند و ما هم فیلم بسازیم.