نگاهی به کارنامه مارال فرجاد و بازی تحسینشدهاش در «زندهشور»
اختصاصی سلام سینما| در روزگاری که بسیاری از بازیگران برای دیده شدن به بازیهای بیرونی، اغراق در بیان احساسات و جلوهگریهای نمایشی تکیه میکنند، هنرمندانی که با تکیه بر درونیسازی نقش و ظرافتهای اجرایی شخصیت را جان میبخشند، ارزش و اعتباری دو چندان دارند. این گروه از بازیگران، بهجای آنکه احساسات را به نمایش بگذارند، آنها را زندگی میکنند؛ رویکردی که به باورپذیری شخصیت و تأثیرگذاری عمیقتر بازی میانجامد.
دقیقاً همین ویژگی را میتوان امضای بازیگری مارال فرجاد در کارنامه حرفهایاش در تئاتر، سینما و تلویزیون دانست. او در تمام سالهای فعالیت خود، بهجای اتکا به نمایشهای اغراقآمیز یا تلاش برای جلب توجه از طریق جلوههای بیرونی، شخصیت را از درون میسازد؛ جهان ذهنی، عاطفی و رفتاری کاراکتر را میشناسد، آن را درونی میکند و سپس با اجرایی دقیق، کنترلشده و باورپذیر، شمایلی قدرتمند از یک پرسوناژ را پیش روی مخاطب قرار میدهد. نوع ایفای نقش فرجاد بر خلق شخصیتهایی استوار است که چنان طبیعی و ملموس به نظر میرسند که مرز میان بازیگر و نقش را از میان برمیدارند.
مارال فرجاد، با وجود زیست در خانوادهای شناختهشده و هنرمند، مسیر حرفهای خود را بدون اتکا به اعتبار نام خانوادگی پیمود. او در سالهای فعالیتش، با انتخاب نقشهای متنوع و ارائه بازیهایی سنجیده، به تدریج هویت مستقل خود را بهعنوان یک بازیگر تثبیت کرد؛ تا جایی که امروز بیش از آنکه با پیشینه خانوادگیاش شناخته شود، با کارنامه و تواناییهای بازیگریاش مورد ارزیابی قرار میگیرد. این مسیر تدریجی، فرجاد را به جایگاهی رساند که نامش بیش از هر چیز با کیفیت بازیهایش گره خورده است.
مارال فرجاد از آن دسته بازیگرانی است که حضور مستمر بر پرده سینما را به هر قیمت نمیخواهد. او همواره در انتخاب نقشهایش وسواس و دقت به خرج داده و ترجیح داده است کیفیت را بر کمیت مقدم بداند. هرگاه پیشنهادهای سینمایی نتوانستهاند انتظاراتش را برآورده کنند، مسیر فعالیت خود را در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی ادامه داده است؛ حضوری که نه از سر اجبار، بلکه در امتداد همان نگاه گزیدهکار او شکل گرفته است. ایفای نقش در مجموعه «برادر جان» و سریال «خوب، بد، جلف» نمونهای از این رویکرد است؛ دو اثر با جهان، لحن و ساختاری کاملاً متفاوت که فرجاد در هر یک، وجهی متمایز از تواناییهای بازیگری خود را به نمایش گذاشت.
مارال فرجاد فعالیت سینمایی خود را با حضور در فیلم کمدی پرفروش «شام عروسی» آغاز کرد و پس از آن، حضوری مستمر و گزیده در آثار سینمایی و تلویزیونی داشت. با این حال، او در مقطعی از فعالیت حرفهای خود، به شکلی آگاهانه از سینما فاصله گرفت و حضورش بر پرده نقرهای کمرنگ شد. بازگشت فرجاد با فیلم «زندهشور» اما نقطه عطفی در کارنامه او به شمار میآید؛ حضوری که تحسین منتقدان را برانگیخت و در ادامه، با دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از جشنواره فیلم فجر نیز همراه شد و جایگاه او را بهعنوان یکی از بازیگران توانمند نسل خود بار دیگر تثبیت کرد.
«زندهشور» روایتگر زندگی چند شخصیت در آستانه اجرای حکم اعدام و واکنش خانوادههای آنان است؛ فیلمی که میکوشد با تقابل همیشگی «قانون» و «اخلاق»، مخاطب را به تأمل درباره مرزهای عدالت، بخشش و قضاوت وادارد. در میان شخصیتهای متعدد فیلم، یکی از دشوارترین و پیچیدهترین نقشها به مارال فرجاد سپرده شده است؛ نقشی که بیش از هر چیز بر ظرافتهای درونی و انتقال احساسات از طریق سکوت، نگاه و جزئیات رفتاری استوار است.
فرجاد در نقش همسر شخصیت عبدالله قناتی با بازی حامد بهداد، تصویری باورپذیر از زنی ارائه میدهد که سالها رنج، ناکامی و اضطراب به بخشی از هویت او تبدیل شده است. او بدون توسل به اغراقهای مرسوم، با افزودن جزئیات دقیق به دیالوگها، رفتار، لحن و زبان بدن شخصیت، گذشته و جهان درونی او را برای مخاطب ملموس میکند؛ تا جایی که شخصیت، فراتر از آنچه در فیلمنامه آمده، صاحب هویت و شناسنامهای مستقل میشود.
رابطه این زوج، بر ویرانههای شکست و رنج شکل گرفته است و فرجاد با اجرایی کنترلشده و حسابشده، تلاش زنی را به تصویر میکشد که در میان انبوه ناامیدیها، همچنان در جستوجوی روزنهای برای بازگرداندن امید و روشنایی به زندگی همسرش است. همین خویشتنداری در اجرا و تسلط بر لایههای پنهان شخصیت، بازی مارال فرجاد را به یکی از مهمترین نقاط قوت «زندهشور» تبدیل کرده است.
اگر «زندهشور» بتواند آنگونه که انتظار میرود دیده شود، بیتردید بازی مارال فرجاد یکی از مهمترین دستاوردهای آن خواهد بود؛ اجرایی که میتواند نقطه عطفی در مسیر حرفهای او و زمینهساز بازگشت پررنگترش به سینمای ایران باشد. فرجاد در این فیلم بار دیگر نشان میدهد که از ظرفیتهای بازیگریاش بهخوبی آگاه است و با انتخابهای سنجیده و سختگیرانه، در پی به سرانجام رساندن تجربههای تازه است. اگر این مسیر با همین دقت و وسواس ادامه پیدا کند، دور از انتظار نیست که در سالهای آینده نیز شاهد درخششهای دیگری از او بر پرده نقرهای باشیم.