وقتی «بتمن» به نولان «نه» گفت؛ افشاگری از پشتصحنهی حماسیِ «ادیسه»
وقتی نولان با پتینسون تماس گرفت تا نقشِ منفیِ این اقتباسِ حماسی از اثرِ هومر را به او پیشنهاد دهد، انتظار داشت همان پاسخِ همیشگی را بشنود. اما پاسخِ پتینسون، نولان را مبهوت کرد. پتینسون در گفتگو با جیکیو این لحظهی تاریخی را تعریف میکند:
«به نولان گفتم: بله، مشتاقم فیلمنامه را بخوانم. نولان با تعجب پرسید: میخواهی فیلمنامه را بخوانی؟ بقیه بازیگرها بدون اینکه حتی یک صفحه را ببینند، فقط گفتند بله!»
این پاسخ، نشاندهندهی تفاوتِ رویکردِ پتینسون است؛ بازیگری که حتی برای استادِ بیچونوچرایِ سینما، کیفیتِ داستان را بر «اعتبارِ نامِ کارگردان» اولویت میدهد.
ایتاکا؛ جایی که ستارهها صف میکشند
«ادیسه» قرار است بزرگترین بلاکباسترِ تابستانِ پیشِ رو باشد. تیمی که نولان جمع کرده، شبیه به لیستِ مهمانانِ یک ضیافتِ سلطنتی است:
مت دیمون: در نقشِ اودیسئوس (پادشاهِ ایتاکا).
آن هاتاوی: در نقشِ پنلوپه (ملکهی وفادار).
تام هالند: در نقشِ تلماخوس (پسرِ خانواده).
و حضورِ چهرههایی چون شارلیز ترون، زندایا، لوپیتا نیونگو، جان لگویزمائو و الیوت پیج.
پتینسون در این میان، نقشِ «آنتینوس»، آنتاگونیستِ بدذاتِ داستان را بازی میکند که سعی دارد تختِ پادشاهی و همسرِ اودیسئوس را تصاحب کند. پتینسون برای رسیدن به این نقش، سراغ الهامبخشیهای عجیبی رفته است: «من برای خلقِ این شخصیت از بازیِ جیمز وودز در فیلم کازینو الهام گرفتم. دلم میخواست او را پست، حیلهگر و چندشآور نشان دهم.»
او حتی در اتاقِ پرو، ایدههای عجیبتری هم داشت: «به طراح لباس میگفتم دلم میخواهد زیرِ دامنِ جنگیام، یک لباسِ زیر با طرحِ پلنگیِ خزدار داشته باشم که کمی از آن بیرون بزند!» هرچند بعید است این ایدهی عجیب پتینسون به تدوینِ نهایی راه پیدا کرده باشد، اما نشاندهندهی تلاشِ او برای بخشیدنِ جنونی خاص به این شخصیت است.
جهنمی در جنوبِ ایتالیا؛ وقتی سازندگان در هم میشکنند
حضور در پروژههای نولان، شبیه به «اردوگاهِ آموزشی» است؛ نولان به تعهدِ وسواسگونهاش به واقعگرایی مشهور است و فیلمبرداریهایش، روح و جسمِ بازیگران را میفرساید. پتینسون فرآیندِ تولید در جنوبِ ایتالیا را «طاقتفرسا» توصیف میکند:
«یک شب در لابیِ هتل نشسته بودم و دیدم عواملِ فنی از محلِ فیلمبرداری برگشتند. آنها به معنایِ واقعیِ کلمه نابود شده بودند. همگی از شدتِ خستگی در هم شکسته بودند.»
با این حال، تریلرِ منتشرشده از این فیلم نشان میدهد که این رنجها بیحاصل نبوده است. جلوههای بصری خیرهکننده، نبردهایِ حماسی و حضورِ موجوداتِ افسانهای (بله، آن سایکلاپسِ غولپیکر!) نویدِ اثری را میدهد که قرار است تاریخِ سینما را دوباره بنویسد.
برای تماشایِ این حماسهی بزرگ که با وسواسِ نولان و جسارتِ بازیگرانش ساخته شده، باید تا ۲۶ تیرماه (۱۷ جولای) صبر کنیم. آیا فکر میکنید پتینسون با این نگاهِ انتقادی به فیلمنامهها، توانسته در این پروژه بهترین بازیِ دورانِ کاریاش را ارائه دهد؟