چوب حراج بر سر پاتوق سینمادوستان؛ سایه سنگین تضاد منافع بر آینده لترباکس
قیمت درخواستی برای این معامله حدود بیست برابر درآمد سالانه ۱۵ میلیون دلاری لترباکس تخمین زده میشود؛ عددی خیرهکننده برای وبسایتی که در سال ۲۰۱۱ توسط متیو بوکانان و کارل فون راندو در نیوزیلند متولد شد تا خلأ یک گردهمایی آنلاین برای عشاق سینما را پر کند. رشد لترباکس در سالهای اخیر انفجاری بوده است؛ تعداد کاربران این سایت از ۱.۸ میلیون نفر در سال ۲۰۲۰ به مرز ۳۰ میلیون کاربر رسیده است. بخش بزرگی از کاربران به صورت رایگان از خدمات سایت استفاده میکنند، اما مدل تجاری لترباکس با تکیه بر تبلیغات و اشتراکهای پولی (طرحهای ۱۹ دلاری Pro و ۴۹ دلاری Patron) مسیر سودآوری خود را یافته است.
کن داکتر، تحلیلگر برجسته رسانه در گفتوگو با نیویورک تایمز، دلیل این هجوم خریداران را اینگونه تحلیل میکند: «مخاطبان وفادار و متعهدی که حاضرند برای پلتفرم پول بپردازند و در عین حال تبلیغکنندگان برای دسترسی به آنها سر و دست میشکنند، همان استاندارد طلایی اینترنت هستند که هر شرکتی آرزویش را دارد.»
اما خرید لترباکس توسط استودیوهایی نظیر A24 یا سونی، زنگ خطر را برای جامعه سینمادوستان به صدا درآورده است. این تضاد منافع آشکار، بیم آن را ایجاد میکند که مدیریت پلتفرم از فضای بیطرفانه و نقدهای آزاد کاربران به ابزاری برای بازاریابی فیلمهای خود تبدیل شود. اگر فیلمهای تولیدی مالکان، در همان پلتفرمی قضاوت شود که متعلق به آنهاست، آیا میتوان همچنان به استقلال امتیازات و نقدها اعتماد کرد؟ در این میان، اگرچه واگذاری به نیویورک تایمز روی کاغذ حرکتی خنثیتر و حرفهایتر به نظر میرسد، اما این گزینه نیز نگرانیهایی را در مورد ورود سیاستهای سردبیری و تغییر ماهیت دموکراتیک این پلتفرم ایجاد کرده است. آینده لترباکس، در گرو تصمیمی است که میتواند روح این جامعه کاربری را برای همیشه تغییر دهد.