ایان مککلن: فکر میکردم برای نقش مگنیتو انتخاب اشتباهی هستم
ایان مککلن در گفتوگویی که در مستند (McKellen: Playing the Part) مطرح شده، اعتراف میکند که در زمان انتخاب برای نقش مگنیتو در فیلم (X-Men) ساخته برایان سینگر (۲۰۰۰)، خود را بازیگری نامناسب برای این شخصیت میدانست. او میگوید دلیل اصلی این احساس، تفاوت چشمگیر ظاهر فیزیکیاش با تصویر قدرتمند و عضلانی مگنیتو در کمیکهای مارول بود. مککلن با قد ۱۸۰ سانتیمتر و اندامی لاغر، فاصله زیادی با هیبت اغراقشده شخصیت در کتابهای مصور داشت.
در آن زمان، طرفداران کمیک نیز واکنشی دوگانه داشتند: از یک سو مککلن بازیگری بزرگ و تحسینشده بود، اما از سوی دیگر، انتخاب او برای نقش یک ضدقهرمان قدرتمند و فیزیکی، غیرمنتظره به نظر میرسید. با این حال، رابطه کاری پیشین او با سینگر در فیلم (Apt Pupil) باعث شد کارگردان به تواناییهای او اعتماد کامل داشته باشد.
مککلن توضیح میدهد که پس از مطالعه عمیق کمیکها، ارتباطی احساسی و معنایی با مگنیتو پیدا کرد و همین پیوند درونی او را به نقش نزدیکتر کرد. برای جبران تفاوتهای فیزیکی، تیم لباس و طراحی صحنه با استفاده از پدهای مخصوص، عضلات سینه، ران و ساق او را حجیمتر نشان دادند؛ تغییری که به گفته مککلن برای باورپذیر شدن قدرت و تهدیدآمیز بودن شخصیت ضروری بود.
او همچنین اشاره میکند که بهخوبی با جنبه ایدئولوژیک و رادیکال شخصیت مگنیتو همذاتپنداری میکرد؛ شخصیتی که معتقد است برای دفاع از هویت و تفاوتها باید تا آخرین حد جنگید. مککلن این رویکرد را نسخهای افراطی از رهبران جنبشهای مدنی، مانند برداشتهای تندروانه از مالکوم ایکس، توصیف میکند.
نویسنده یادداشت در پایان میگوید با وجود حواشی و اتهامات جنسی علیه سینگر و برت رتنر، بازبینی فیلمها برایش دشوار شده، اما همچنان معتقد است مککلن و پاتریک استوارت بهترین انتخابهای ممکن برای نقشهای مگنیتو و پروفسور ایکس بودهاند؛ انتخابهایی که رؤیای دیرینه طرفداران برای یک اقتباس موفق از «مردان ایکس» را در سال ۲۰۰۰ محقق کردند.