وقتی زامبیها حذف میشوند: ریدلی اسکات The Dog Stars را به یک کابوس تمامانسانی تبدیل میکند
دهههاست که سینما با استفاده از «واکینگ دد» یا «آخرین بازمانده از ما»، به ما یاد داده که زامبیها صرفاً حواسپرتی هستند؛ تهدید اصلی همیشه بازماندههای دیگریاند که با غرایزِ بدوی خود، برای منابع و بقا میجنگند. حالا اسکات در «ستارههای سگ» این ایده را به نقطه جوش رسانده است. اینجا هیچ «مردگان متحرکی» وجود ندارد؛ فقط انسانهایی باقی ماندهاند که در جهانی بیقانون، هر لحظه ممکن است یکدیگر را بدرند.
داستان خلبانی در دنیای سوخته
فیلم که برای اکران در ۲۸ اوت برنامهریزی شده، اقتباسی از رمان سال ۲۰۱۲ «پیتر هلر» است و فیلمنامه آن را «مارک ال. اسمیت» (نویسنده فیلم تحسینشده بازگشته) به رشته تحریر درآورده.
داستان در دنیایی میگذرد که یک همهگیری آنفلوآنزا بشریت را به زانو درآورده است. «جیکوب الوردی» در نقش یک خلبان غیرنظامی، به همراه سگ وفادارش، در بیابانهای ویران و بیانتها پرواز میکند و به دنبال بقا است. در میان این دنیای خشن، جاش برولین، مارگارت کوالی، آلیسون جنی و گای پیرس نیز حضور دارند تا روایتگرِ فروپاشی اخلاقیِ نسل بشر باشند. (با طعنهای کنایهآمیز در متن فیلم که میگوید: ظاهراً در این دنیای آخرالزمانی، فقط «آدمهای خوشچهره» از ویروس جان سالم به در بردهاند!)
حالوهوایی که «آخرین بازمانده از ما» را تداعی میکند
اگرچه خبری از زامبیها نیست، اما تریلرهای فیلم فضایی بهشدت آشنا را ترسیم میکنند؛ خیابانهای خالی پوشیده از گیاهان خودرو، جناحهای خصمانه که در کمین نشستهاند و آن حسِ همیشگیِ ناامنی که در The Last of Us دیدیم.
اسکات با حذفِ هیولاهای ماورایی، دوربین خود را دقیقاً روی چیزی قفل کرده که در این ژانر واقعاً تکاندهنده است: زوالِ انسانیت. سکانسهایی که از مواجهه بازماندهها با غریبهها در تریلر دیده شده، دقیقاً همان تنشِ خُردکنندهای را دارد که طرفداران بازیهای پساآخرالزمانی با آن زندگی کردهاند. «ستارههای سگ» قرار است آزمونی باشد برای این پرسش که آیا بدونِ وجود یک دشمنِ مشترک (زامبی)، ما انسانها میتوانیم دوباره با هم همزیستی کنیم یا خیر؟