چرا به نظر میرسد همه تارگرینها در «خاندان اژدها» یک اسم دارند؟
ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| در House of the Dragon این مسئله حتی به یکی از عناصر مهم داستان تبدیل میشود؛ جایی که آلیسنت هایتاور، پادشاه ویسریس را که در بستر مرگ است، بهاشتباه متوجه میشود و تصور میکند او درباره پسرشان، اِگان دوم، صحبت میکند؛ درحالیکه ویسریس از «اِگان فاتح» حرف میزند. همین سوءتفاهم به یکی از جرقههای اصلی جنگ داخلی تارگرینها تبدیل میشود.
اما دقیقاً چند «اِگان» در تاریخ وستروس وجود داشتهاند؟
در مجموع چند اِگان در تاریخ Game of Thrones وجود دارد؟
با توجه به اینکه تارگرینها اربابان اژدها هستند، شاید انتظار داشته باشیم در انتخاب اسم هم کمی خلاقیت به خرج دهند؛ اما ظاهراً این خاندان علاقه خاصی به تکرار نامها دارد.
برای مثال، آلیسنت و ویسریس صاحب پسری به نام اِگان دوم هستند؛ در سوی دیگر جنگ داخلی، رینیرا و دیمون نیز پسری به نام اِگان دارند که بعدها به اِگان سوم تبدیل میشود.
اما این روند به همینجا ختم نمیشود.
در تاریخ خاندان تارگرین، پنج پادشاه با نام اِگان وجود دارند. یکی از آنها اِگان پنجم، معروف به «اِگان نامحتمل» (Aegon the Unlikely) است که بینندگان A Knight of the Seven Kingdoms او را با نام مستعار اِگ (Egg) میشناسند.
حتی پیش از اِگان دوم نیز یک اِگان دیگر وجود داشت؛ «اِگان تاجگذارینشده» (Aegon the Uncrowned) که عمویش، مِیگور بیرحم، تاجوتخت او را غصب کرد.
و البته یکی از شناختهشدهترین اِگانها کسی است که شاید بسیاری از مخاطبان اصلاً متوجه نشوند نامش اِگان بوده است: جان اسنو.
نام واقعی جان، اِگان تارگرین است؛ نامی که پدرش، ریگار تارگرین، برای او انتخاب کرد، زیرا باور داشت پسرش همان «شاهزاده موعود» (Prince That Was Promised) است.
البته ریگار پیش از آن هم پسری به نام اِگان با همسر اولش، الیا مارتل، داشت. در کنار اینها، چند اِگان دیگر نیز وجود داشتند که یا برادران کوچکتر شاهان بودند یا پیش از رسیدن به تاجوتخت از دنیا رفتند.
در مجموع، ۱۱ اِگان از شاخه اصلی خاندان تارگرین در تاریخ این خاندان وجود داشتهاند که پنج نفرشان به پادشاهی رسیدهاند.
دلیل این نامگذاریهای تکراری چیست؟ همان دلیلی که در دنیای واقعی هم باعث میشود والدین نام فرزندانشان را از روی شخصیتهای تاریخی قدرتمند انتخاب کنند: زنده نگه داشتن نام و میراث فردی که پیش از آنها این نام را داشته است.
برای خاندانهای سلطنتی، این مسئله علاوه بر ادای احترام، راهی برای ایجاد حس تداوم و مشروعیت نیز بود. البته اِگان دوم با راه انداختن جنگی که در نهایت تقریباً تمام اژدهایان وستروس را از بین برد، چندان به میراث اِگان فاتح وفادار نماند!
تارگرینها فقط اِگان را تکرار نمیکنند
مشکل اینجاست که علاقه خاندان تارگرین به تکرار اسمها فقط به اِگان محدود نمیشود.
اگر تنها نام اِگان تکرار میشد، شاید مسئله چندان عجیب نبود؛ مخصوصاً اینکه هر یک از پادشاهان اِگان لقب متفاوتی دارند:
اِگان دوم: «اِگان بزرگتر» (Aegon the Elder)
اِگان سوم: «اِگان جوانتر» (Aegon the Younger)
اِگان چهارم: «اِگان نالایق» (Aegon the Unworthy)
اِگان پنجم: «اِگان نامحتمل» (Aegon the Unlikely)
اما تارگرینها اسمهای دیگری را هم بارها و بارها تکرار میکنند.
در فصل سوم House of the Dragon سرانجام دِیرون تارگرین را میبینیم که در تاریخ با لقب «دِیرون دلیر» (Daeron the Daring) شناخته میشود. اما پیشتر در A Knight of the Seven Kingdoms با برادر اِگ، یعنی دِیرون دیگری، روبهرو شدیم که به «دِیرون مست» (Daeron the Drunken) معروف است.
علاوه بر این، دو جِیهِیریس، دو ویسریس و دو اِیریس وجود دارند که همگی پادشاه بودهاند.
حتی وقتی یک زن وارد خاندان میشود تا این چرخه نامگذاری را بشکند، نامش دِینریس است؛ اسمی که ممکن است بیشتر از همه با شخصیت Game of Thrones به یاد آوریم، اما در حقیقت نامی کاملاً رایج در میان تارگرینهاست. دِینریسِ آشنا برای ما، سومین دِینریس تاریخ خاندان تارگرین است؛ با این تفاوت که تنها دِینریسی است که برای تصاحب تخت آهنین تلاش کرده است.
تقریباً تمام نامهای تارگرینها از الگوی نامگذاری والیریایی پیروی میکنند و به همین دلیل ترکیبهایی مانند ae و ys در آنها فراوان دیده میشود. کافی است به نامهایی مثل جِیسریس (Jacaerys)، لوسریس (Lucerys)، مِیکر (Maekar)، بِیلور (Baelor)، رِینا (Rhaena) و بِیلا (Baela) نگاه کنید.
البته بعضی نامها هم بدیمن تلقی میشوند؛ بهخصوص مِیگور. این نام با مِیگور بیرحم، پادشاهی که بهعنوان حاکمی مستبد شناخته میشد، گره خورده است. بااینحال، در A Knight of the Seven Kingdoms، اِیریون یکی از پسرانش را مِیگور نامگذاری میکند؛ و اگر با تاریخ تارگرینها آشنا باشید، احتمالاً میتوانید حدس بزنید این انتخاب چندان خوشیمن از آب درنمیآید!
تکرار نامها میان خاندانهای سلطنتی یک سنت تاریخی است
جورج آر. آر. مارتین بارها درباره شیوه نامگذاری شخصیتهایش بر اساس سنتهای تاریخی واقعی صحبت کرده است. او زمانی درباره این موضوع گفته بود:
«تاریخ انگلستان پر است از هنریها و ادواردها. گاهی هم یک ریچارد بینشان پیدا میشود.»
و واقعاً هم همینطور است.
تنها در انگلستان هشت پادشاه با نام هنری و هشت پادشاه با نام ادوارد وجود داشتهاند. علاوه بر آن، شش جورج، چهار ویلیام، دو الیزابت و تا امروز سه چارلز بر تخت سلطنت نشستهاند.
این مسئله تنها به انگلستان هم محدود نمیشود. پرتغال شش پادشاه با نام ژوائو داشته، اسپانیا شش پادشاه با نام فیلیپه داشته و حتی برزیل که در تمام تاریخ خود فقط دو امپراتور داشته، هر دوی آنها را با نام پدرو میشناسد.
حتی در میان پاپهای کاتولیک نیز تکرار نامها بسیار رایج است.
بنابراین، هرچند وجود این همه اِگان میتواند برای کسی که تازه وارد دنیای وستروس شده گیجکننده باشد، انتخابهای جورج آر. آر. مارتین ریشه در یک سنت تاریخی واقعی دارد. خاندانهای سلطنتی اغلب نامهای اعضای قدرتمند و مشهور خاندان را تکرار میکردند تا میراث، قدرت و مشروعیت آنها را به نسل بعد منتقل کنند.
در دنیای تارگرینها، این سنت نامگذاری حتی به بخشی از داستان تبدیل میشود. نمونه برجسته آن همان سوءتفاهم آلیسنت در بستر مرگ ویسریس است؛ لحظهای که او تصور میکند شوهرش از پسرشان، اِگان دوم، حرف میزند، درحالیکه منظور ویسریس اِگان فاتح است.
و همین اشتباه کوچک، در نهایت به یکی از بزرگترین جنگهای تاریخ وستروس کمک میکند.