ادای دین سینما به قهرمان گمنام بام جهان؛ بازخوردها و نمرات فیلم Tenzing با بازی تام هیدلستون
فیلم سینمایی «تنزینگ» (Tenzing) اثری بیوگرافی و ماجراجویانه به کارگردانی جنیفر پیدوم و بر اساس فیلم‌نامه‌ای از لوک دیویس است که یکی از باشکوه‌ترین و پرمخاطره‌ترین فصول تاریخ کوهنوردی جهان را بازگو می‌کند. خط روایی این فیلم بر پایه فتح قله اورست در سال ۱۹۵۳ شکل گرفته است؛ رخدادی تاریخی که طی آن تنزینگ نورگی، شرپای نپالی-تبتی، در کنار سر ادموند هیلاری، کاوشگر نام‌دار اهل نیوزیلند، موفق شدند برای نخستین بار پای بر بلندترین نقطه کره زمین بگذارند و نام خود را برای همیشه در تاریخ ثبت کنند.
در این فیلم، گندن فونتسوک در قالب نقش تنزینگ نورگی جلوی دوربین رفته و تام هیدلستون ایفاگر نقش ادموند هیلاری است، درحالی‌که ویلم دفو نیز نقش سرهنگ جان هانت، سرپرست هیئت اعزامی بریتانیا را ایفا می‌کند. تمرکز محوری این ساخته سینمایی بر بازگرداندن اعتبار تاریخی و نادیده‌گرفته‌شده تنزینگ نورگی، اراده راسخ و روحیه فداکاری انسان در یکی از خشن‌ترین شرایط طبیعی جهان است.
منتقدان از فیلم تنزینگ به عنوان اثری به‌شدت درگیرکننده و از نظر بصری مسحورکننده یاد کرده‌اند که بالاخره ادای احترامی درخور و شایسته به چهره‌ای پیشگام است که دهه‌ها در سایه مانده بود. این اثر توانسته در پایگاه راتن تومیتوز امتیاز خیره‌کننده ۹۸ درصد (بر اساس ۵۰ بررسی) و در وبگاه متاکریتیک امتیاز ۶۷ از ۱۰۰ (بر اساس ۱۸ نقد) را به ثبت برساند.
گزیده نظرات منتقدان برجسته درباره فیلم Tenzing
راجر ایبرت | کورتلین کلی (امتیاز: ۸۸ از ۱۰۰):
«فیلم با بهره‌گیری هوشمندانه از تصاویر پهپادی، چشم‌اندازهایی شگفت‌انگیز را پیش چشم ما می‌گذارد که افراد انگشت‌شماری شانس دیدن آن را در زندگی پیدا می‌کنند. تک‌تک نماهای کوهستان برفی و بی‌رحم با بالاترین وضوح ثبت شده‌اند و در تلفیق با طراحی صوتی بی‌نقص، تجربه‌ای چنان زنده پدید می‌آورند که شنیدن خرد شدن برف زیر پاها یا صدای نفس‌کشیدن در هوای رقیق ارتفاعات، اضطرابی عمیق را به جان مخاطب می‌اندازد.»
کولایدر | تانیا حسین (امتیاز: ۸۰ از ۱۰۰):
«شاید اثر در نگاه نخست ستایشی از ایمان و سرسختی انسانی به نظر برسد، اما در ژرفای خود درباره کسانی است که شما را برای رسیدن به یک رویا همراهی می‌کنند. لحظه فتح قله توسط تنزینگ سرشار از عواطفی خالص است که ارزش تمام سختی‌های طی‌شده را دارد.»
آی‌جی‌ان | جیم وجوودا (امتیاز: ۸۰ از ۱۰۰):
«با وجود این‌که پایان سرگذشت از ابتدا برای همه آشکار است، فیلم با تمرکز بر پیشینه عاطفی و معنوی شخصیت اصلی این موضوع را جبران می‌کند؛ سفری درونی که رنج‌ها و دل‌شکستگی‌های تنزینگ نورگی را پیش از برداشتن نخستین گام روی آن قله سترگ به تصویر می‌کشد.»
د رپ | ویلیام بیبیانی (امتیاز: ۷۳ از ۱۰۰):
«چه پیروزی یک فرد کم‌شانس‌تر در برابر موانع سهمگین را کهن‌الگویی ابدی بدانید و چه الگویی مکرر، نمی‌توان منکر دستاورد بزرگ جنیفر پیدوم شد: اثری که همچون یک سفرنامه تصویری تماشایی و چشم‌نواز عمل می‌کند.»
نیویورک تایمز | جنت کتسولیس (امتیاز: ۷۰ از ۱۰۰):
«فیلمی باوقار و در مقاطعی شدیداً اثرگذار که از اصالت و صداقتی شبیه آثار کلاسیک سینما برخوردار است و آرام‌آرام احساسات تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهد.»
نکست بست پیکچر | مت نگلیا (امتیاز: ۷۰ از ۱۰۰):
«اگرچه شخصیت‌های فرعی فیلم چندان عمق پیدا نمی‌کنند، اما هنرنمایی انسانی و سرشار از همدلی فونتسوک، ادای احترام عمیق به قله چومولونگما و شنیدن صداهایی که سال‌ها خاموش مانده بودند، ابعاد حماسی اثر را پررنگ می‌کند.»
ای. وی. کلاب | مونیکا کاستیلو (امتیاز: ۶۷ از ۱۰۰):
«می‌توان گفت این فیلم شأن و جایگاه انسانی چهره‌هایی را به آنها بازمی‌گرداند که برای دهه‌های متوالی تنها در حاشیه و پاورقی متون تاریخی ثبت شده بودند.»
اسکرین رنت | جورج بیت (امتیاز: ۶۰ از ۱۰۰):
«فیلم از لحاظ ساختار فنی استاندارد است، بازی‌های قابل‌قبولی دارد و به لحاظ بصری زیبا به نظر می‌رسد، اما در جان بخشیدن به احساسات جاری در سفر تاریخی تنزینگ نورگی روی پرده نقره‌ای، از کمبود عنصری حیاتی رنج می‌برد.»
اسکرین دیلی | تیم گریرسون (امتیاز: ۶۰ از ۱۰۰):
«فیلم احساس خطر ملموسی به این سفر اکتشافی می‌بخشد و اجرای هیدلستون در نقش هیلاری سرشار از وقار و خویشتن‌داری است، هرچند برخی رویکردهای محتاطانه در روایت، مانع از شکل‌گیری هیجان نهایی مورد انتظار مخاطب می‌شود.»
گاردین | پیتر بردشاو (امتیاز: ۶۰ از ۱۰۰):
«اثری خوش‌ساخت و دیدنی که کیفیتی در اندازه مستندهای شاخص نشنال جئوگرافیک دارد، هرچند در صحنه‌های ارتفاعات سرگیجه‌آور قله، اتکای اثر به فناوری پرده سبز گاهی لبه‌های تیز درام را کم‌رنگ می‌کند.»
هالیوود ریپورتر | انجی هان (امتیاز: ۵۰ از ۱۰۰):
«شیمی دوستانه میان فونتسوک و هیدلستون خوب از آب درآمده است؛ یکی پرشور و دیگری خوددار. اما جز علاقه مشترک به صعود و حس غریبگی هر دو در آن جمع، پیوند عاطفی عمیق‌تری میان این دو همراه شکل نمی‌گیرد.»