کریستف والتس از «فرانکنشتاین» تا «دراکولا»؛ دو اسکار، یک فلسفه بازیگری و نقدی تند بر متد اکتینگ
کریستف والتس، بازیگر ۶۹ ساله و برنده دو جایزه اسکار، امسال در دو اقتباس مهم از رمانهای کلاسیک هیولایی حضور دارد: او در «فرانکنشتاین» (Frankenstein) گیرمو دل تورو نقش هنریش هارلاندر، حامی مالی ویکتور فرانکنشتاین را بازی کرده؛ فیلمی که ۹ نامزدی اسکار کسب کرده است. همچنین در «دراکولا» (Dracula) لوک بسون، والتس نقش ونهلسینگ را در برابر خونآشامی با بازی کالب لندری جونز ایفا میکند.
والتس میگوید در کودکی علاقهای به ژانر وحشت نداشت و این آثار بیشتر از طریق سینما برایش معنا پیدا کردند. او شخصیتهای فرانکنشتاین و دراکولا را دو قطب متضاد، تحلیلی و جاهطلب در برابر احساسی و رمانتیک، میداند و معتقد است ترکیب این دو، رویکرد او به هنر بازیگری را توضیح میدهد.
او که با نقش هانس لاندا در «حرامزادههای لعنتی» (Inglourious Basterds) کوئنتین تارانتینو به شهرت جهانی رسید، همچنان با دقت و وسواس خاصی درباره بازیگری صحبت میکند. والتس تأکید میکند که شیفته «ترندهای مدرن بازیگری» نیست و معتقد است بسیاری از بازیگران برداشت اشتباهی از «متد اکتینگ» دارند: «استراسبِرگ گفت این فقط یک روش است، نه اینکه بازیگر تبدیل به ربات شود.»
لوک بسون و کلب لندری جونز نیز از دقت، مهربانی و آمادگی مثالزدنی والتس در صحنه تعریف کردهاند. بسون میگوید او «مینیمالیست، دقیق و سخاوتمند» است و بدون اغراق نقش را زنده میکند.
والتس برای نقشهایش به نسخههای قبلی آثار مراجعه نمیکند تا تحتتأثیر اجراهای نمادینی مانند بلا لوگوسی قرار نگیرد. او میگوید: «از پسزمینه استفاده میکنم، نه از پیشزمینه دیگران.»
در مورد نقشهای مکمل، والتس معتقد است چنین دستهبندیهایی فقط برای جوایز معنا دارد: «هر نقش، نقش اصلی است؛ حتی اگر فقط چند ثانیه باشد.»
او همچنین درباره مسیر حرفهایاش از اروپا به هالیوود، اهمیت سفر و تجربه جهان، و اینکه چه چیزی او را به یک فیلمنامه جذب میکند صحبت میکند: «وقتی گفتوگویی در متن با فکر و توجه نوشته شده باشد، حتی اگر سطحی باشد، همان لحظه جذب میشوم.»
در نهایت، والتس میگوید وظیفه بازیگر «قابلتجربه کردن داستان» است: «تماشاگر برای تجربه یک دگرگونی لحظهای به سینما میآید. بازیگر همان بدنی است که این تجربه را ممکن میکند.»