هیثکلیف واقعاً از چه نژادی است؟ سرنخی که «بلندی‌های بادگیر» طی دو قرن پنهان نکرده است

اگرچه «بلندی‌های بادگیر» در دوره ویکتوریا منتشر شد، اما داستان آن در اواخر قرن هجدهم می‌گذرد؛ دوره‌ای که برای فهم جایگاه هیثکلیف اهمیت دارد. از نخستین لحظه ورود او، برونته او را بیگانه‌ای اجتماعی و ظاهری معرفی می‌کند و خواننده را با مجموعه‌ای از توصیف‌ها روبه‌رو می‌سازد که به نژادی غیرسفید اشاره دارند.

در فصل اول، آقای لاکوود هیثکلیف را «یک کولی تیره‌پوست» می‌نامد. در فصل چهارم، آقای ارنشاو او را به‌عنوان «کودکی کثیف، ژنده‌پوش و سیاه‌مو» از لیورپول به خانه می‌آورد و حتی می‌پرسد آیا «صاحبی» داشته است. واکنش خانم ارنشاو نیز آشکارا تحقیرآمیز است: «این بچه کولی را از کجا آوردی؟»

نلی دین، راوی دوم، می‌گوید هیثکلیف در ابتدا انگلیسی صحبت نمی‌کرد و «جملاتی نامفهوم» تکرار می‌کرد؛ عبارتی که در آن زمان برای اشاره تحقیرآمیز به زبان‌های غیراروپایی به کار می‌رفت. او همچنین ظاهر هیثکلیف را «تیره، گویی از نسل شیطان» توصیف می‌کند.

در فصل ششم، آقای لینتون او را «لاسکار» یا «کودکی از آمریکا یا اسپانیا» می‌خواند. «لاسکار» در قرن هجدهم اصطلاحی برای ملوانان هندی و جنوب‌شرقی آسیا و گاه کودکان برده یا کارگران مهاجر بود. اشاره به آمریکا یا اسپانیا نیز احتمال خاستگاه کارائیبی یا لاتین را تقویت می‌کند.

مقاله سپس به لیورپول می‌پردازد؛ شهری که در زمان وقوع داستان یکی از بزرگ‌ترین بنادر تجارت برده در بریتانیا بود. در چنین زمینه‌ای، ورود کودکی تیره‌پوست، بی‌زبان و احتمالاً بی‌صاحب از لیورپول، تصادفی به نظر نمی‌رسد.

با وجود این سرنخ‌ها، اقتباس‌ها در نمایش نژاد هیثکلیف اختلاف دارند. فیلم ۲۰۱۱ آندریا آرنولد نخستین بار بازیگری سیاه‌پوست (جیمز هاوسون) را برای این نقش برگزید، اما بسیاری از نسخه‌های دیگر از جمله اقتباس جدید امِرالد فنل با بازی جیکوب الرودی او را سفیدپوست نشان داده‌اند. فنل گفته ظاهر الرودی با تصویرسازی چاپی نسخه‌ای که خوانده، مطابقت داشته است.

موزه برونته نیز اعلام کرده که هیثکلیف ممکن است تبار آفریقایی داشته باشد و برداشت‌های سفیدپوستانه بعدی بیشتر بازتاب راحتی فرهنگی بوده تا متن رمان. برخی پژوهشگران حتی احتمال الهام‌گیری برونته از چهره‌هایی چون فردریک داگلاس را مطرح کرده‌اند.

در نهایت، برونته هرگز خاستگاه هیثکلیف را صریح بیان نمی‌کند، اما مجموعه سرنخ‌های زبانی، تاریخی و توصیفی نشان می‌دهد که او بسیار فراتر از یک «پسر انگلیسی» بوده و همین رازآلودگی است که بحث درباره او را تا امروز زنده نگه داشته است.