ویدئویی مشهور از تانیا گالاخووا بازیگر اوکراینی که افسردگی را تعریف می‌کند

سازمان بهداشت جهانی تخمین زده اسـت کـه اختلالات افسردگی و اضطرابی در راس فهرست بیماری های روانی قرار می گیرند و حـدود ۲۵ درصـد مراجعات به مراکز بهداشتی در جهان را به خود اختصاص می دهند (لامبرت،۲۰۰۶).

 وجود تنها چند علامت از علائم افسردگی، بـه کـاهش قابـل توجهی در عملکرد اجتماعی و جسمی منتهی می گـردد. بنـابراین، پـژوهش در زمینـه ی درمـان افسـردگی از اولویـت بالایی برخوردار است (هولی و سـیمون،۲۰۰۰).

افسـردگی پاسـخ طبیعـی آدمـی بـه فشـارهای زنـدگی اسـت. عـدم موفقیت در تحصیل یا کار، از دست دادن یکی از عزیزان و آگاهی از اینکه بیماری یا پیری توان ما را به تحلیـل مـیبرد از جمله موقعیت هایی است که اغلب موجب بروز افسردگی می شوند. افسردگی تنها زمانی ناهنجار تلقی می شود که با واقعه ای که رخ داده است متناسب نباشد و یا فراتر از حدی که برای اکثر مردم نقطه آغـازی بـوده اسـت، ادامـه یابد.

دو مشخصه اساسی افسردگی ناامیدی و غمگینی است. شخص رکود وحشتناکی احساس می کنـد و نمـی توانـد تصمیم گیری یا فعالیتی را شروع کند یا به چیزی علاقه مند شود و در احساس بی کفایتی و بی ارزشی غوطه ور می شـود.

کندی شناختی ، یکی از ویژگی‌های شایع در افراد مبتلا به افسردگی است. این حالت شامل کاهش سرعت پردازش اطلاعات، مشکلات در تمرکز، و دشواری در تصمیم‌گیری می‌شود. افراد ممکن است احساس کنند که ذهنشان کند یا مه‌آلود است، که می‌تواند بر عملکرد روزمره، شغلی و تحصیلی آن‌ها تأثیر منفی بگذارد.