نقد Toy Story 5| وقتی باتری‌های فرنچایز رو به اتمام است

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| قسمت پنجم فرنچایز Toy Story به همان اندازه که باید، صیقلی، نرم و بی‌نقص است؛ درست مثل آنچه احتمالاً در Toy Story 6 یا Toy Story 7 خواهیم دید. به‌عنوان یک محصول سرگرمی خانوادگی، درخشش بی‌عیب‌ونقص یک گوشی هوشمند تازه‌خریداری‌شده را دارد. اما در عمق، چیزی در آن از کار افتاده است. با وجود انرژی خلاقانه و کار فشرده‌ای که در تک‌تک فریم‌های فیلم دیده می‌شود، خطر، تازگی، ایده‌های نو و شور و شوق لازم حضور ندارند. تم محوری Toy Story یعنی مرگ‌پذیری، کم‌اثر شده و فیلم حتی در مواجهه با ایده بزرگ خود جرئت لازم را ندارد: این‌که چگونه ابزارهای تکنولوژیک اعتیادآور، بازی تخیلی کودکان با اسباب‌بازی‌های واقعی را از بین می‌برند.

در این فیلم، یک تبلت مرموز به نام Lilypad (با صداپیشگی گرتا لی) وارد دنیای کودکان می‌شود، اما در نهایت به موجودی احساساتی و قهرمانانه تبدیل می‌شود که برای سلامت روان بچه‌ها از خودگذشتگی می‌کند. واقعاً؟ دست‌کم (Lots-o’-Huggin’ Bear)، شرور قسمت سوم، در شرارت خود ثابت‌قدم بود.

ما دوباره به دنیای اسباب‌بازی‌ها و زندگی پنهانی‌شان بازمی‌گردیم؛ زندگی‌هایی که وقتی بچه‌ها نگاه نمی‌کنند، به‌طرزی خنده‌دار مستقل می‌شوند. جسی گاوچران (با صداپیشگی جون کیوساک) همچنان متعلق به دختری به نام بانی (اسکارلت اسپیرز) است؛ همان کودکی که در قسمت چهارم معرفی شد. او همراه با گروهی از اسباب‌بازی‌ها زندگی می‌کند، از جمله باز لایت‌یر (تیم آلن)، فضانوردی که به‌طور خجالتی عاشق جسی است. در همین حال، هم‌بازی افسانه‌ای باز، یعنی وودی (تام هنکس) که زمانی رقابتش با باز بر این واقعیت بنا شده بود که داستان‌های علمی‌تخیلی جای وسترن‌ها را در فرهنگ آمریکا گرفته‌اند، اکنون دور از آن‌ها و در نوعی زندگی وحشی و خارج از کنترل انسان به‌سر می‌برد و با بو پیپ (آنی پاتس) زوج شده است. این روزها وودی یک لکه طاسی و شکمی برجسته دارد؛ ضعف‌هایی انسانی که به‌طرزی عجیب روی باز یا جسی اثر نگذاشته‌اند.

بانی خجالتی و کم‌رو، تنها کودکی است که هنوز با اسباب‌بازی‌ها بازی می‌کند و مانند دیگران مسحور دستگاه‌های تکنولوژیک نشده است؛ و همین باعث طرد شدن او شده. وقتی یک Lilypad می‌گیرد، ابتدا از ارتباط با دختران دیگر هیجان‌زده می‌شود، اما خیلی زود به دنیای بی‌رحمی و آزار آنلاین کشیده می‌شود.

در همین حال، جسی از طریق یک پیچیدگی داستانی بسیار طولانی که نیازمند دخالت یک گروهان از نسخه‌های ارتقایافته باز است، با دختری فوق‌العاده به نام بلیز (مایکل-میشل هریس) آشنا می‌شود؛ کودکی عاشق اسب و شیفته اسباب‌بازی که در مزرعه زندگی می‌کند و می‌تواند بهترین دوست بانی باشد. گروهی تازه از قهرمانان فروتن شکل می‌گیرد: دستگاه‌های قدیمی و باتری‌خور با نمایشگرهای LCD، مثل Smarty Pants (با صداپیشگی کونان اوبراین)، که نقش روایی‌اش شاید این باشد که نشان دهد تکنولوژی همیشه هم بد نیست.

در هر گفت‌وگو درباره Toy Story، لحظه افسانه‌ای قسمت دوم بازمی‌گردد: زمانی که جسی ترانه دل‌خراش When She Loved Me، شاهکار رندی نیومن، را می‌خواند؛ ترانه‌ای که مستقیماً با والدینی سخن می‌گوید که از روزی می‌ترسند که فرزندانشان دیگر به آن‌ها نیاز نداشته باشند.

این لحظه در Toy Story 5 دوباره یادآوری می‌شود؛ هم با ترانه‌ای جدید از تیلور سویفت و هم با بازآفرینی همان گره داستانی، اما این بار به شکلی سطحی و ناراضی‌کننده. باورکردنی نیست که این مجموعه اکنون بیش از ۳۰ سال عمر دارد؛ یکی از ستون‌های عصر طلایی انیمیشن پیکسار. اما حالا به پایان رسیده و خستگی IP کاملاً مشهود است.

Toy Story 5 در ۱۹ ژوئن در بریتانیا و آمریکا اکران می‌شود.