برندگان اسکار، حامی جدید فیلم «کمی نور» علی عسگری شدند

این همکاری در حالی شکل می‌گیرد که مسیر ساخت این فیلم، خود روایتی از ایستادگی در برابر ناملایمات است. به گفته میلاد خسروی، تهیه‌کننده اصلی اثر در استودیوی Seven Springs Pictures، این چهارمین همکاری بلند او با علی عسگری است؛ همکاری‌ای که به زعم او «ضروری‌ترین» آن‌ها بوده است.

از تهران تا استانبول؛ روایتی متولدشده از دل بحران
داستان فیلم «کمی نور» در ایران معاصر می‌گذرد و قصه‌ پزشکی سرخورده را روایت می‌کند که پس از پلمب شدن مطبش، در آستانه ناامیدی مطلق تصمیم به پایان دادن به زندگی‌اش می‌گیرد. او در آخرین روز، به دیدار خانواده‌اش می‌رود، اما مهربانی و همراهی آن‌ها، نگاه او به آینده و واقعیت را تغییر می‌دهد.

ساخت این اثر اما با چالش‌های بزرگی روبه‌رو بود. خسروی درباره شرایط تولید توضیح می‌دهد: «با افزایش کنترل‌های امنیتی و آغاز ناآرامی‌ها، ادامه فیلم‌برداری در داخل کشور غیرممکن شد. بمباران‌ها و شرایط سخت، تیم را مجبور کرد تا تولید را به استانبول منتقل کنیم. ما کار را با تیمی بسیار کوچک در خانه‌های متعلق به ایرانیان به پایان رساندیم.»

چرا بزرگان هالیوود حامی این فیلم شدند؟
تایکا وایتیتی، خالق آثار موفقی چون (Thor) و (Jojo Rabbit) ، دلیل حمایتش از این پروژه را این‌گونه بیان می‌کند: «شاعرانگی، انسانیت و قدرت احساسی این فیلم عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد. افتخار می‌کنم که به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی، از این اثر درخشان در مسیر جهانی‌شدن حمایت می‌کنم.»

اودسا رائه نیز با تأکید بر اهمیت حمایت از صداهای مستقل، به شرایط دشوار فیلم‌سازان ایرانی اشاره کرد. او گفت: «حضور در بخش رقابتی ونیز، فرصتی حیاتی برای دیده شدن در بازار جهانی است... کارگردانان این آثار برای روایت داستانشان، آزادی خود را به خطر می‌اندازند...»

رائه در ادامه افزود: «مینیمالیسم و خودداری علی عسگری در فیلم‌سازی، ستودنی است. او داستان‌هایی صمیمی می‌گوید که فراتر از بسترهای سیاسی رایج عمل می‌کنند. حمایت از او، دادن فضایی به فیلم‌سازان ایرانی است تا داستان‌های مهم خود را با شرایط ویژه‌ی خودشان روایت کنند.»

این فیلم که پخش بین‌المللی آن بر عهده شرکت فرانسوی-آلمانی Salaud Morisset است، اکنون با این حمایت‌های قدرتمند، بیش از پیش به عنوان نمادی از سرسختی سینمای مستقل ایران در برابر فشارهای غیرممکن شناخته می‌شود؛ اثری که به گفته تهیه‌کنندگانش، از دل لحظه‌ای زاده شد که ساختش، برای بقای امید، «کاملاً ضروری» به نظر می‌رسید.