بهترین فیلم‌های سال ۲۰۲۶ تا اینجای کار از نگاه ورایتی؛ ۱۰ فیلمی که نباید از دست بدهید

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| سال ۲۰۲۶ هنوز به نیمه دوم خود نرسیده، اما سینما تاکنون یکی از امیدوارکننده‌ترین سال‌های یک دهه اخیر را تجربه کرده است. برخلاف سال‌هایی که موفقیت گیشه تنها به دنباله‌های پرهزینه و ابرقهرمانی محدود می‌شد، امسال فیلم‌های مستقل، آثار ترسناک، درام‌های خانوادگی، موزیکال‌ها و حتی انیمیشن‌ها نیز سهم قابل‌توجهی از توجه مخاطبان و منتقدان را به خود اختصاص داده‌اند. همین تنوع باعث شده بسیاری از منتقدان، نیمه نخست ۲۰۲۶ را نشانه‌ای از بازگشت خلاقیت به سینمای جریان اصلی بدانند. منتقدان ارشد مجله ورایتی، «اوون گلیبرمن» و «گای لاج»، نیز فهرستی از بهترین فیلم‌های سال تا اینجای کار منتشر کرده‌اند؛ فهرستی که از آثار هنری کم‌هزینه تا بلاک‌باسترهای پرفروش را در بر می‌گیرد.

Blue Heron؛ روایتی تلخ و شاعرانه از مهاجرت و فروپاشی یک خانواده

نخستین فیلم بلند سوفی رومواری یکی از غافلگیرکننده‌ترین آثار مستقل امسال است. داستان درباره خانواده‌ای مهاجر از مجارستان است که در اواسط دهه ۱۹۹۰ تلاش می‌کنند زندگی تازه‌ای را در حومه ونکوور آغاز کنند. اما بیماری روانی پسر بزرگ خانواده، رؤیای آن‌ها برای ساختن آینده‌ای آرام را به کابوسی تدریجی تبدیل می‌کند.

آنچه Blue Heron را از بسیاری از درام‌های خانوادگی متمایز می‌کند، زاویه دید آن است. روایت از نگاه دختر کوچک خانواده شکل می‌گیرد؛ دختری که میان ترس از برادرش و تحسین او سرگردان است. رومواری با الهام از خاطرات واقعی زندگی خود، فیلمی ساخته که مرز میان خاطره، واقعیت و خیال را از بین می‌برد و بدون اغراق‌های رایج، تصویری صادقانه از تأثیر بیماری روانی بر یک خانواده ارائه می‌دهد.

EPiC: Elvis Presley in Concert؛ وقتی الویس دوباره روی صحنه می‌آید

باز لورمن پس از موفقیت فیلم سینمایی Elvis، این بار سراغ ساخت مستندی رفته که شاید هیجان‌انگیزترین فیلم کنسرتی سال باشد.

این مستند با استفاده از تصاویر ترمیم‌شده اجراهای لاس‌وگاس الویس پریسلی در سال‌های ۱۹۶۹ و اوایل دهه ۱۹۷۰، تصویری کاملاً متفاوت از اسطوره راک ارائه می‌دهد؛ تصویری که فراتر از لباس‌های سفید مشهور و ژست‌های نمایشی، هنرمندی پرانرژی و مسلط بر صحنه را نشان می‌دهد.

لورمن با تدوینی پرریتم و بهره‌گیری از تصاویر آرشیوی تازه کشف‌شده، اثری خلق کرده که هم برای طرفداران قدیمی الویس و هم برای نسل جدید تجربه‌ای تماشایی خواهد بود.

The Invite؛ یک مهمانی شام که به میدان نبرد روابط انسانی تبدیل می‌شود

اولیویا وایلد در سومین الیویاوایلد در جدیدترین تجربه کارگردانی خود، کمدی‌درامی ساخته که در ظاهر درباره یک مهمانی شام است، اما در واقع روابط عاشقانه، بحران میانسالی و معنای صمیمیت را واکاوی می‌کند.

داستان از جایی آغاز می‌شود که زوجی از سان‌فرانسیسکو، همسایه‌های خود را به خانه دعوت می‌کنند؛ غافل از اینکه مهمانانشان سبک زندگی متفاوتی دارند و پیشنهادهایی مطرح می‌کنند که کل شب را به مسیری غیرمنتظره می‌برد.

فیلمنامه تیزهوشانه و دیالوگ‌های دقیق باعث شده The Invite هرگز به دام ابتذال نیفتد و در عوض، به اثری تبدیل شود که هم خنده‌دار است و هم تأمل‌برانگیز.

Is God Is؛ انتقامی خونین با چاشنی تئاتر و سینمای مستقل

اگر قرار باشد یک فیلم کشف‌نشده را از میان آثار امسال انتخاب کنیم، احتمالاً Is God Is در صدر فهرست قرار می‌گیرد.

داستان درباره دو خواهر دوقلو است که پس از سال‌ها تحمل زخم‌های روحی و جسمی، تصمیم می‌گیرند گذشته خود را تسویه کنند. فیلم با ترکیب خشونت، طنز سیاه و فضای تئاتری، روایتی متفاوت از داستان‌های انتقام ارائه می‌دهد.

آلیشا هریس در نخستین تجربه سینمایی خود نشان داده است که می‌تواند یکی از مهم‌ترین فیلمسازان مستقل سال‌های آینده باشد.

Obsession؛ فیلم ترسناکی که همه معادلات گیشه را بر هم زد

کمتر کسی تصور می‌کرد فیلمی با بودجه‌ای کمتر از یک میلیون دلار بتواند به یکی از پرفروش‌ترین آثار سال تبدیل شود، اما Obsession دقیقاً همین کار را انجام داد.

داستان درباره جوانی است که آرزو می‌کند دختر مورد علاقه‌اش عاشق او شود؛ اما این خواسته به کابوسی هولناک تبدیل می‌شود. فیلم علاوه بر ایجاد تعلیق، نگاهی انتقادی به روابط سمی، فرهنگ اینترنت، مردسالاری افراطی و حتی هوش مصنوعی دارد.

موفقیت عظیم فیلم ثابت می‌کند هنوز هم ایده‌های خلاقانه می‌توانند در گیشه هالیوود بر آثار پرهزینه غلبه کنند.

Our Hero, Balthazar؛ پرتره‌ای تلخ از نسل شبکه‌های اجتماعی

«بالتازار» نوجوانی ثروتمند اما منزوی است که احساسات خود را در قالب ویدئوهای نمایشی در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کند. او پس از انتشار ویدئویی درباره قربانیان یک تیراندازی، با فردی روبه‌رو می‌شود که ادعا می‌کند عامل آن حادثه بوده است.

فیلم با نگاهی جسورانه، بحران هویت نسل جوان، عطش دیده‌شدن و تأثیر فضای مجازی بر سلامت روان را بررسی می‌کند و یکی از مهم‌ترین آثار اجتماعی سال به شمار می‌رود.

Power Ballad؛ درامی موسیقایی درباره رؤیاهایی که دزدیده می‌شوند

جان کارنی بار دیگر نشان می‌دهد کمتر فیلمسازی مانند او می‌تواند موسیقی را با احساسات انسانی پیوند بزند.

ریک پاور نوازنده‌ای بااستعداد است که هرگز به شهرت نرسیده و اکنون خواننده مراسم عروسی است. اما زمانی که خواننده‌ای جوان ترانه او را به نام خود منتشر می‌کند، زندگی‌اش وارد بحرانی تازه می‌شود.

Power Ballad تنها درباره موسیقی نیست؛ بلکه درباره رؤیاهای ازدست‌رفته، هویت هنرمند و ارزش واقعی خلاقیت سخن می‌گوید.

Rose of Nevada؛ سفر در زمان با طعم سینمای هنری

مارک جنکین این بار داستانی علمی‌تخیلی را با سبک بصری منحصربه‌فرد خود روایت کرده است.

دو ماهیگیر که برای کسب درآمد سوار کشتی‌ای قدیمی می‌شوند، ناگهان خود را در سفری به گذشته می‌بینند. فیلم بیش از آنکه بر پیچیدگی‌های علمی تمرکز کند، پیامدهای احساسی این اتفاق را بررسی می‌کند.

تصویربرداری روی نگاتیو ۱۶ میلی‌متری نیز به Rose of Nevada حال‌وهوایی نوستالژیک و چشم‌نواز بخشیده است.

Silent Friend؛ وقتی درختان به شخصیت‌های اصلی داستان تبدیل می‌شوند

فیلم جدید ایلدیکو انیدی اثری شاعرانه و خیال‌انگیز است که رابطه انسان و طبیعت را از زاویه‌ای کاملاً تازه بررسی می‌کند.

سه داستان در سه دوره زمانی مختلف، به واسطه یک درخت جینکوی کهنسال به هم متصل می‌شوند و پرسش‌هایی درباره حافظه، طبیعت و معنای زندگی مطرح می‌کنند.

Silent Friend از آن دست فیلم‌هایی است که بیش از آنکه بتوان درباره‌شان توضیح داد، باید آن‌ها را تجربه کرد.

Toy Story 5؛ بازگشتی که ثابت کرد این مجموعه هنوز تمام نشده است

بسیاری تصور می‌کردند داستان «اسباب‌بازی‌ها» پس از قسمت چهارم به پایان رسیده، اما اندرو استنتون نشان داده هنوز حرف‌های مهمی برای گفتن باقی مانده است.

این بار ورود اسباب‌بازی‌های هوشمند و وابستگی کودکان به تبلت‌ها، شخصیت‌های قدیمی را با چالشی تازه روبه‌رو می‌کند. اما فیلم تنها درباره فناوری نیست؛ بلکه درباره از دست رفتن قدرت تخیل در نسل جدید است.

«داستان اسباب‌بازی ۵» با همان شوخ‌طبعی همیشگی، یکی از احساسی‌ترین و پخته‌ترین قسمت‌های این مجموعه را رقم زده و بار دیگر یادآوری می‌کند که بازی کردن، بخش جدایی‌ناپذیر رشد انسان است.