نولان در جستجوی کابوس؛ آیا استادِ زمان بالاخره به سراغ ژانر وحشت میرود؟
نولان در حاشیه مصاحبههای اخیرش برای اکران فیلم جدیدش، The Odyssey، پرده از علاقهاش به ژانر وحشت برداشت. اما نگاه او به این ژانر، فراتر از جامپاسکرهای مرسوم است. او میگوید: «از نظر من، ژانر وحشت “اساساً سینماییترین” ژانر ممکن است؛ چرا که در این ژانر، هدف شما نه ارائه یک پیام اخلاقی پیچیده، بلکه انتقالِ مستقیم و بیواسطه احساسات به مخاطب است.»
این دقیقاً همان چیزی است که نولان در تمام سالهای فعالیتش به دنبال آن بوده: غرق کردن مخاطب در دنیای فیلم. برای او، وحشت فرصتی است تا دیوار میان تماشاگر و پرده سینما را از بین ببرد و او را به صورت فیزیکی و روانی در اضطراب شخصیتها شریک کند.
نولان همین حالا هم «ترسناک» فیلم میسازد!
اگر کمی به آثار قبلی نولان دقت کنیم، متوجه میشویم که او پیش از این هم بارها به مرزهای وحشت نزدیک شده است. او هرگز کارگردانِ «آرامش» نبوده است؛ از تنشِ خفقانآورِ تنت (Tenet) گرفته تا اضطراب روانیِ غیرقابلتحمل در اوپنهایمر (Oppenheimer) و حتی دلهرههای ساختاری در بتمن آغاز میکند. نولان استادِ خلق فضاهای پرتنش است؛ فضاهایی که مخاطب را در لبهی صندلیاش میخکوب میکند. بنابراین، ساخت یک فیلم ترسناک برای او بیش از آنکه یک تغییر مسیر باشد، یک «گام منطقی» در تکامل سبک فیلمسازیاش به نظر میرسد.
شکارِ ایدهی طلایی
با این حال، چرا هنوز فیلم ترسناکِ نولان را ندیدهایم؟ پاسخ ساده است: استانداردهای سختگیرانه او. نولان به دنبال ایدهای است که «ارزش» ورود به این ژانر را داشته باشد. او نمیخواهد فقط یک فیلم ترسناکِ معمولی بسازد؛ او به دنبال ایدهای است که بتواند همانقدر که اینسپشن ذهنها را درگیر کرد، مخاطب را در تاریکیِ مطلق غرق کند.
باید منتظر ماند و دید آیا در پروژههای آینده، او میتواند آن جرقه طلایی را پیدا کند یا خیر. تا آن زمان، طرفداران او میتوانند با تماشای آثار فعلیاش، ردپای آن «ترسِ نولانی» را در لحظاتِ اضطرابآور فیلمهایش جستوجو کنند.