نقد کوتاهی بر Rosebush Pruning؛ زیبایی خیره‌کننده در دل روایتی پریشان و بی‌هدف

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی: ناراحت‌کننده‌ترین صحنه (Rosebush Pruning) نه خشونت است و نه انحراف جنسی؛ بلکه ناهار خانوادگی‌ای است که جک (جیمی بل) برای معرفی نامزدش مارتا (ال فانینگ) ترتیب می‌دهد. خانواده عجیب و بیمار او با سکوت‌های سنگین، نگاه‌های خصمانه و درخواست‌های شرم‌آور (از جمله توصیف ظاهر و حتی اندام مارتا) فضایی می‌سازند که هم مضحک است و هم آزاردهنده.

فیلم از همان ابتدا با زیبایی بصری خیره‌کننده‌اش جلب توجه می‌کند. فیلم‌برداری هلن لووار قاب‌هایی خلق می‌کند که شبیه صفحات یک مجله مد هستند؛ رنگ‌های تند، قرمزهای خون‌آلود و زردهای درخشان که یادآور آلمودووار اولیه‌اند، اما با رگه‌ای بسیار تیره‌تر. این زیبایی اغراق‌شده عمداً غیرطبیعی است و تضادی با زشتی اخلاقی شخصیت‌ها ایجاد می‌کند.

خانواده ثروتمند و منحرف فیلم در دنیایی شبه‌افسانه‌ای زندگی می‌کنند؛ جهانی که در آن مادر خانواده (پاملا اندرسون) توسط گرگ‌ها کشته شده و فرزندان هر ماه برای «یادبود» او قربانی می‌گذارند؛ نه از سر احترام، بلکه برای فرار از ملال زندگی مرفه. رفتارهای عجیب و آیینی آن‌ها بیشتر شبیه بازی‌هایی بیمارگونه است تا سوگواری.

روایت، آزادانه از فیلم (Fists in the Pocket) الهام گرفته و با لحن و ساختاری شبیه آثار «ویرد ویو» یونان و همکاری‌های افثیمیس فیلیپو با لانتیموس پیش می‌رود. شخصیت‌ها عمداً غیرطبیعی حرف می‌زنند و رفتار می‌کنند؛ گویی انسان‌هایی تحریف‌شده‌اند که ثروت و انحراف از شکل انداخته است.

داستان اصلی حول تلاش جک برای رهایی از خانواده و تلاش بیمارگونه خواهر و برادرهایش برای تصاحب او می‌چرخد. اما فیلم در میانه راه تمرکز را از جک به برادرش اد منتقل می‌کند؛ تغییری که انسجام روایت را تضعیف می‌کند. شوک‌ها و انحرافات یکی پس از دیگری می‌آیند و گاهی به مرز اغراق و بی‌هدف بودن می‌رسند.

با وجود بازی‌های درخشان به‌ویژه رایلی کیو در نقش آنا، فیلم در نهایت بیش از آنکه نقدی گزنده بر طبقه مرفه باشد، به مجموعه‌ای از صحنه‌های شوک‌آور تبدیل می‌شود که پیام روشنی ندارند. (Rosebush Pruning) ترکیبی است از طنز سیاه، زیبایی بصری و انحرافات بیمارگونه که سرگرم‌کننده است، اما سرانجام حرفی برای گفتن ندارد.