نقد مستند Melania در مورد همسر رئیسجمهور آمریکا: مستندی پرزرقوبرق بدون عمق؛ دو ساعت هیاهو، اما پوچ
ترجمه اختصاصی سلام سینما - نگار رعنایی: مستند «ملانیا»، به کارگردانی برت رتنر، بیشتر شبیه یک اثر تبلیغاتی بیمایه و سطحی تا حد جنایی است تا یک فیلم مستند قابلاعتنا. این فیلم نزدیک به دو ساعت، تصویری از آمادگیهای ۲۰ روز منتهی به مراسم تحلیف دوم دونالد ترامپ را از دید ملانیا ترامپ به نمایش میگذارد، اما سؤال اساسی این است: چرا او حاضر شده چنین فیلمی ساخته شود، در حالیکه سازنده نتوانسته ذرهای از انسانیت واقعی در این اثر بیابد؟
فیلم حتی در صحنههایی که تماشاگران انتظار دارند با روندی احساسی یا معنادار روبهرو شوند نیز شکست میخورد؛ از جمله زمانی که حضور در مراسم ختم رئیسجمهور پیشین آمریکا به شکلی بیاهمیت به نمایش گذاشته میشود و تنها بهانهای میشود برای وارد کردن ملانیا به تصویر.
وقتی سرانجام رتنر از ملانیا یک سؤال «شخصی» میپرسد — مثلاً اینکه «کدام خواننده را دوست دارد؟» — پاسخ او «مایکل جکسون» است، و سپس بینندگان مجبور میشوند شاهد یک اجرای بیکیفیت کارپول کارائوکه [Carpool Karaoke] با او باشند — صحنهای که بیشتر از یک مستند واقعی یادآور سرگرمیهای سطحی است تا تحلیل زندگی یک شخصیت.
بهجای تمرکز بر رابطه واقعی میان ملانیا و همسرش، فیلم تنها تعاملات بیروح و کماهمیت آنها را نشان میدهد؛ در یکی از صحنهها دونالد ترامپ در حال صحبت درباره نتایج انتخابات است، در حالیکه ملانیا به طرز بیتفاوتی به فاصله دور خیره شده است.
نگارش روایت با صدای ملانیا (Voice-over) نیز فاقد هرگونه جذابیت یا انرژی است و بهسرعت یادآور بدترین نمونههای روایتهای صوتی در سینما میشود.
در نهایت، فیلم «ملانیا» بیش از آنکه به تحلیل زندگی، دیدگاهها، یا نقش سیاسی واقعی این شخصیت بپردازد، به تصاویری آراسته و سطحی از لباسها، صحنهها و لحظات بیاهمیت محدود میشود؛ گویی هدف اصلی ساخت آن چیزی جز جلبتوجه سطحی نبوده است.
دانشآموخته ادبیات انگلیسی و مترجمی با هفت سال تجربه کار. یک سال است در «سلام سینما» به تولید محتوا درباره سینمای جهان مشغولم. همیشه دنبال داستانهای جدید و تجربههای متفاوت در دنیای هنر هستم.