چرا تصمیمِ پارامونت برای «آواتار آنگ» ناعادلانه است؟

واکنش‌ها به تریلر تازه، فارغ از تمام بحث‌ها، تحسین‌برانگیز بوده است. استودیو موفق شده با حفظ روحِ مجموعه‌ی محبوب نیکلودئون، انیمیشنی مدرن، صیقل‌خورده و جاه‌طلبانه ارائه دهد. اما این کیفیتِ بصری، دقیقاً همان چیزی است که آتشِ خشمِ هواداران را شعله‌ور کرده است. تصاویر منتشر شده، از جزئیاتِ محیطی گرفته تا سکانس‌های پرهیجانِ نبردِ کنترل‌کنندگان عناصر، فریاد می‌زنند که این پروژه برای بزرگ‌ترین پرده‌های ممکن ساخته شده است، نه برای تماشا در گوشی‌های موبایل یا لپ‌تاپ‌های خانگی.

سیاست در برابر شورِ هواداری
در حالی‌که سال‌های اخیر ثابت کرده‌اند انیمیشن‌ها در گیشه می‌توانند معجزه کنند و تماشاگران برای دیدن رویدادهای بزرگ بصری، سینماها را پر می‌کنند، پارامونت مسیری متفاوت را برگزیده است. تصمیم این استودیو در دسامبر گذشته برای کنار گذاشتن اکران سینمایی و انحصاری کردن آن برای «پارامونت پلاس»، حالا پس از انتشارِ تریلر، بیشتر از همیشه به یک «خطای محاسباتی» شباهت دارد.

این استودیو با نیم‌نگاهی به توسعه‌ی محتوا برای پلتفرم اختصاصی‌اش و هم‌راستا کردن فیلم با سریال جدید Avatar: Seven Heavens، ترجیح داد برندِ «آواتار» را به عنوان پیشرانِ اشتراکِ پلاس استفاده کند. اما این نگاهِ محضِ تجاری، وزنِ عاطفی و جایگاهِ فرهنگیِ این فرنچایز را نادیده گرفته است.

یک فقدانِ بزرگ برای هواداران قدیمی
فراموش نکنیم که آواتار آنگ، نخستین فیلم انیمیشنی متمرکز بر «آنگ» و دوستانش از زمان پایان سریال اصلی است؛ یک نقطه‌ی عطفِ تاریخی برای این فرنچایز که سزاوارِ احترامی در قد و قواره‌ی اکران‌های بزرگ بود. برای نسلی که با این داستان بزرگ شده‌اند، دیدنِ نبردهای حماسیِ باد و آتش بر پرده‌ی سینما، فراتر از یک سرگرمی ساده، یک آرزو بود.

حالا، پارامونت با این تصمیم، فرصتِ طلاییِ تبدیلِ یک «محبوبِ تلویزیونی» به یک «رخدادِ سینمایی» را از دست داده است. تریلر منتشر شده، وعده‌ی اثری درخشان را می‌دهد، اما این درخشش، در فضای محدودِ نمایشگرهای خانگی، تنها سایه‌ای از آن چیزی خواهد بود که می‌توانست در سالن‌های تاریکِ سینما، تبدیل به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی شود.