نقد فیلم Office Romance| نبردِ بیرمقِ جنیفر لوپز با فیلمنامهای نهچندان هوشمندانه
ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| فیلم Office Romance از نظر ساختار دقیقاً همان چیزی است که انتظارش را دارید؛ یک کمدی-رمانتیک کلاسیک و فرمولی. تنها ویژگی که سازندگان تلاش کردهاند آن را به عنوان یک امتیاز ویژه بفروشند، درجهبندی سنی R و وعدهی فضای «جسورانهتر» و بیپردهتر نسبت به آثار معمول این ژانر است. با این حال، فیلم در عمل بسیار محافظهکارانهتر از آن است که ادعا میکند؛ ترکیبی ناهماهنگ از شیرینی و چاشنی که هیچگاه به لحنِ درست و منسجمی نمیرسد.
برت گلدستین، ستاره سریال «تد لاسو»، که علاوه بر بازی در نقش مقابل، در نگارش فیلمنامه نیز همکاری داشته، سعی کرده طنز بریتانیایی (شوخیهای ناشیانه، ارجاعات فوتبالی و تکیهکلامهای تند) را در بستری آمریکایی بگنجاند؛ اما این ترکیب، برخلاف انتظار، با فضای پرزرقوبرق فیلم جفتوجور نشده است. لوپز با تمام توان کاریزمای یک ستاره سینمایی را به نمایش میگذارد، اما بدنه فیلم پیرامون او بیش از حد متزلزل و ناشیانه است.
داستان؛ تقابل عشق و سیاستکاری
لوپز در نقش «جکی»، مدیرعامل یک شرکت هواپیمایی ظاهر میشود که آن را از پدرش به ارث برده است. او با وجود اتهاماتِ «پارتیبازی»، با تمام وجود برای موفقیت شرکت تلاش میکند؛ تا جایی که زندگی شخصیاش به حاشیه میرود. در همین حین، یک شکایت حقوقی مبنی بر اینکه او برای پیشبرد امور تجاری از جذابیتهای شخصیاش استفاده کرده، کار را سخت میکند. پس از آنکه وکیل ارشد شرکت دچار حادثه میشود، جکی مجبور میشود به «دانیل» (گلدستین)، دستیارِ تازهوارد و بیتجربه، تکیه کند.
دانیل که در انطباق با محیط کاری آمریکا دچار مشکل است، برخلاف قوانین سختگیرانه شرکت مبنی بر ممنوعیت رابطه عاشقانه میان کارمندان، عاشق جکی میشود. فیلم در لحظاتی سعی میکند «جسورانه» باشد، اما اغلب به مرزهای غیرقابلباور و گاهی آزاردهنده میرسد. شیمی میان این دو شخصیت نیز با چالشهای اساسی روبروست؛ تلاشهای ناشیانهی گلدستین برای ادای کلمات و ایجاد موقعیتهای طنز، برخلاف هیو گرانت که استاد این سبک است، نه تنها دلنشین نیست، بلکه باعث میشود مخاطب هرگز متوجه نشود چرا جکی باید تمام اعتبار خود را برای چنین فردی به خطر بیندازد.
کلام آخر
Office Romance از آن دست کمدیهای نتفلیکس است که با فحاشیهای بیدلیل در صحنههایی نامناسب، تلاش میکند «بزرگسالانه» به نظر برسد؛ حرکتی که بیشتر شبیه به یک زیادهرویِ غیرضروری است. با این حال، باید به نقشآفرینی بتی گیلپین اشاره کرد که در نقش دوستِ کنایهزن و حمایتگر، بهترینِ خودش را ارائه میدهد و تنها لحظات مفرح فیلم را رقم میزند.
در نهایت، با اینکه این فیلم از نظر بصری کمی خوشساختتر از جایگزینهای بیکیفیتِ نتفلیکس است، اما روحِ ماجرا در آن غایب است. Office Romance دقیقاً مانند دفترِ کاری که داستان در آن میگذرد، بیش از حد سرد، شرکتی و بیروح است؛ فیلمی که درگیرِ «کار» است، اما خبری از «زندگی» در آن نیست.
دانشآموخته ادبیات انگلیسی و مترجمی با هفت سال تجربه کار. یک سال است در «سلام سینما» به تولید محتوا درباره سینمای جهان مشغولم. همیشه دنبال داستانهای جدید و تجربههای متفاوت در دنیای هنر هستم.