لحظه‌ای که والتر وایت قلبش را سیاه کرد؛ اعتراف تکان‌دهنده برایان کرانستون درباره آن خیانت بزرگ

در دنیای سریال‌های وینس گیلیگان، حتی خودِ بازیگران هم گاهی بازیچه‌ی دستِ داستان می‌شوند! برایان کرانستون، ستاره بی‌بدیل «بریکینگ بد»، در گفت‌وگویی شنیدنی با «ری سیهورن» (بازیگر نقش کیم وکسلر)، پرده از رازی برداشت که نشان می‌دهد چگونه سبک فیلمنامه‌نویسی گیلیگان، بازیگران را در تعلیقی واقعی نگه می‌داشت.

وقتی والتر وایت هم فریب خورد

ماجرا به فصل چهارم و بیماری مرموز «براک کانتییو»، کودک خردسالِ مورد علاقه‌ی جسی پینکمن برمی‌گردد. در آن زمان، مخاطبان و حتی بازیگران سریال، بین دو گزینه مانده بودند: آیا «گاس فرینگ» بی‌رحم پشت این ماجراست یا «والتر وایت»؟

کرانستون با خنده و هیجانِ این خاطره را تعریف می‌کند: «یادم می‌آید در حال ضبط صحنه‌ای بودم که آرون پال (جسی) با اسلحه به سمت من آمد. او فکر می‌کرد من آن بچه را مسموم کرده‌ام. من هم با تمام وجود داد می‌زدم: چرا باید چنین کاری بکنم؟ به گاس فرینگ اشاره می‌کردم و می‌گفتم او مقصر است! من واقعاً و از صمیم قلب باور داشتم که والتر بی‌گناه است.»

کرانستون به قدری در نقش خود غرق شده بود که خطاب به جسی فریاد می‌زد: «اگر فکر می‌کنی من این کار را کرده‌ام، همین حالا شلیک کن و مرا بکش!» او اعتراف می‌کند که بازیِ او در آن لحظه، خالص‌ترین حالتِ ممکن بوده، چون حتی خودِ او هم از حقیقت ماجرا بی‌خبر بود.

شوکِ فیلمنامه در قسمت بعدی

اما ورق زمانی برگشت که فیلمنامه قسمت بعدی به دستش رسید. کرانستون می‌گوید: «چند روز بعد فیلمنامه قسمت بعدی آمد و وقتی آن را خواندم، خشکم زد؛ متوجه شدم که بله، خودم این کار را انجام داده‌ام!»

وقتی ری سیهورن از او پرسید که «اگر از همان ابتدا می‌دانستی والتر مسموم‌کننده است، آیا بازی‌ات متفاوت بود؟»، کرانستون پاسخ داد: «شاید نه. چون برای اینکه صحنه باورپذیر باشد، باید خودت هم آن را باور می‌کردی. شاید در آن لحظه واقعاً فکر می‌کردم گاس فرینگ مقصر است!»

نبوغِ وینس گیلیگان در اعتماد به مخاطب

این روشِ خاصِ گیلیگان در ارائه‌ی فیلمنامه‌ها به صورت مرحله‌به‌مرحله، باعث شده بود بازیگران از همان سردرگمی‌ها و پیچش‌هایی عبور کنند که مخاطبان سریال تجربه می‌کردند. ری سیهورن که خود طعم این سبک کار را در «بتر کال سال» چشیده، می‌گوید: «بخشی از جذابیتِ کارِ وینس این است که او روی هوش مخاطب حساب می‌کند. او استاد بازی با لحن و ژانر است.»

این روایتِ کرانستون، حالا بیش از هر زمان دیگری نشان می‌دهد که چرا «والتر وایت» به یکی از پیچیده‌ترین و خاکستری‌ترین شخصیت‌های تاریخ تلویزیون تبدیل شد؛ شخصیتی که حتی بازیگرش هم گاهی نمی‌توانست عمقِ سقوطِ او را تا پیش از وقوع، باور کند.