بحران ادیت پیاف در Inception؛ چرا نولان و هانس زیمر تا مرز حذف امضای موسیقایی فیلم پیش رفتند؟
قطعه (Non, je ne regrette rien) اثر ادیت پیاف، در «تلقین» صرفاً یک موسیقی پسزمینه نبود؛ بلکه بخشی از معماری داستانی فیلم و راهکاری برای بیدار شدن شخصیتها از لایههای مختلف رویا محسوب میشد. حتی صدای مشهور (BRAAAM) که بعدها به امضای صوتی بسیاری از تریلرهای هالیوودی تبدیل شد، در واقع نتیجهی کُند کردن ضربآهنگ همین ترانه مشهور است.
هانس زیمر در گفتوگویی با نشریه «کولایدر» فاش کرد که انتخابِ ماریون کوتیار برای ایفای نقش «مال»، در ابتدا نولان و او را دچار سردرگمیِ عجیبی کرد. زیمر میگوید: «وقتی کریس، ماریون کوتیار را انتخاب کرد، با خودمان گفتیم: صبر کن، او قبلاً نقش ادیت پیاف را بازی کرده است [فیلم زندگی مانند یک گل سرخ]؛ آیا این موضوع کمی عجیب نیست؟» همین تردید باعث شد آنها به فکر حذفِ این ترانه بیفتند، چرا که میترسیدند مخاطب با دیدنِ کوتیار در فیلم، ناخودآگاه به یادِ نقش قبلیاش بیفتد و غرقشدگی در فضایِ فیلم از بین برود.
اما راه نجاتِ این قطعه در یک نسخه قدیمی و «کثیف» نهفته بود. زیمر در این باره میگوید: «من نسخهای ضبطشده پیدا کردم که صدایی شبیه دهه ۱۹۴۰ داشت؛ انگار ارتش آلمان در شانزهلیزه رژه میرفت. صدایی پر از خشخش، مونو و سرشار از حسوحال که عاشقش شدیم.»
ماجرا به همینجا ختم نشد؛ گروه تولید مجبور شد نمایندهای را از برادران وارنر به پاریس بفرستد تا با مدیر اموال پیاف برای استفاده از این قطعه مذاکره کند. پس از کسب مجوز، آنها با چالشی فنی مواجه شدند: نسخه باکیفیت و استودیویی این آهنگ در دسترس بود، اما «روح» نسخه قدیمی را نداشت. زیمر میافزاید: «نسخه اصلی بسیار تمیز و شفاف بود، بنابراین مجبور شدیم دوباره همهچیز را خراب کنیم تا همان حسوحال قدیمی و خشدار نسخه محبوبمان بازگردد.»
این وسواس فنی و تصمیماتِ جسورانه، در نهایت نتیجه داد. فیلم «تلقین» با بودجهای کلان، به فروش خیرهکننده ۸۳۹.۸ میلیون دلار در جهان دست یافت و موسیقی زیمر، فراتر از یک همراهی صرف، به بخشی جداییناپذیر از تجربه سینمایی مخاطبان بدل شد. زیمر اکنون در تدارک برگزاری تور کنسرتهای جدید خود در آمریکای شمالی است تا گزیدهای از این آثار ماندگار را به صورت زنده اجرا کند.