خداحافظی با «بانوی کبوترها»؛ برندا فریکر، ستاره برنده اسکار و بازیگرِ ماندگارِ سینما در ۸۱ سالگی درگذشت
فیل بیلفلد، نمایندهی فریکر، با انتشار بیانیهای عمیقاً احساسی، فقدان او را اینگونه توصیف کرد: «هرگز مانند او را نخواهیم دید و جهان با نبود او جای کوچکتری شده است. من مفتخر بودم که او را بشناسم، دوست بدارم و با او کار کنم؛ او همیشه جایی در قلب من و در قلب بسیاری از طرفداران فیلم و تلویزیون در سراسر جهان خواهد داشت.»
از روزنامهنگاری تا تالار افتخارات اسکار
فریکر که متولد ۱۹۴۵ در دوبلین بود، مسیر هنری خود را از جایگاهی متفاوت آغاز کرد. او پیش از آنکه به یکی از بزرگترین بازیگران نسل خود تبدیل شود، کارش را به عنوان روزنامهنگار شروع کرد. ورود او به دنیای تصویر با مجموعههای تلویزیونی بریتانیایی نظیر «خیابان تاجگذاری» (Coronation Street) و «سوانح» (Casualty) آغاز شد؛ جایی که بازی در ۶۵ قسمت از سریال سوانح او را به خانههای مردم آورد.
اما نقطهی عطفِ کارنامهی او، شاهکارِ سینمایی «پای چپ من» بود. ایفای نقش «بریجت فاگان براون»، مادرِ قهرمانِ داستان، در کنار دنیل دی-لوئیس، استعدادی خیرهکننده را به جهان معرفی کرد. این نقشآفرینی نهتنها تحسین منتقدان جهانی را برانگیخت، بلکه او را به نخستین بازیگر زن ایرلندی تبدیل کرد که جایزهی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت میکند؛ موفقیتی که در آن سال، رقابت با بزرگانِ سینما چون جولیا رابرتس و آنجلیکا هیوستون را به نام او ثبت کرد.
بانوی کبوترها؛ میراثی برای تمام نسلها
برای بسیاری از مخاطبانِ نسلهای بعدی، برندا فریکر با یک چهرهی خاص در یادها مانده است: «بانوی کبوترها» در فیلم «تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک». فریکر با بازی در این نقش، توانست شخصیتی تنها، زخمخورده اما مهربان را به تصویر بکشد که دوستیاش با «کوین مککالیستر» یکی از زیباترین و احساسیترین سکانسهای آن فیلم کمدی بود. او ثابت کرد که حتی در یک فیلم پرفروش و خانوادگی، یک بازیگرِ بزرگ میتواند عمقِ انسانیت را به نمایش بگذارد.
خداحافظی با یک هنرمندِ تمامعیار
او در سالهای بعدیِ فعالیتش نیز در پروژههای متنوعی از جمله «من با یک قاتل زنجیرهای ازدواج کردم»، «مول فلاندرز»، «ورونیکا گورین» و «آلبرت نوبز» درخشید و همواره امضایِ هنریِ خود را بر آثارش باقی گذاشت.
برندا فریکر رفت، اما میراثِ او در حافظهی سینماییِ ما باقی است؛ از صلابتِ مادری در دوبلین تا لبخندِ غمگینِ بانویی در سنترال پارک نیویورک. سینما امروز یکی از مهربانترین و قدرتمندترین صداهای خود را از دست داد.
یادش گرامی.