بازسازی کمترشناختهشده «دلیجان»؛ وقتی هالیوود کلاسیک خودش را دوباره اختراع کرد
هالیوود از همان آغاز شیفته بازسازی آثار موفق بوده و «دلیجان» (Stagecoach) نیز از این قاعده مستثنی نیست. جان وین پیش از شهرت، در دهه ۱۹۳۰ در وسترنهای کمبودجهای بازی میکرد که اغلب بازسازی فیلمهای صامت بودند. اما در سال ۱۹۳۹، جان فورد او را برای نقش اصلی «دلیجان» انتخاب کرد؛ فیلمی که نهتنها وین را به ستارهای بزرگ بدل کرد، بلکه ژانر وسترن را از سقوط نجات داد.
این فیلم با روایت سفر گروهی از شخصیتهای متفاوت در دل سرزمینهای خطرناک، ساختاری ساده اما عمیق داشت و با پرداخت طبقاتی و اجتماعیاش به اثری کلاسیک تبدیل شد. تحسین فیلمسازانی چون اورسن ولز و کوئنتین تارانتینو نیز جایگاه آن را تثبیت کرد.
در سال ۱۹۶۶، تهیهکننده مارتین رکین معتقد بود نسخه فورد برای نسل جدید «قدیمی» شده و حتی ممکن است تماشاگران «به پرده سنگ پرتاب کنند». بنابراین بازسازی رنگی فیلم را با حمایت دریل اف. زانوک کلید زد. نتیجه برخلاف انتظار، اثری محترم و خوشساخت بود.
نسخه ۱۹۶۶ به کارگردانی گوردون داگلاس، همان داستان اصلی را دنبال میکرد: گروهی از مسافران (از قانونگریز و روسپی گرفته تا بانکدار و فروشنده دورهگرد) در مسیر خشکفورک تا شاین، زیر تهدید حمله سرخپوستان. بازیگران مطرحی چون آن-مارگرت، رد باتنز و بینگ کراسبی در آن حضور داشتند و الکس کورد نقش رینگو کید را بازی میکرد؛ نقشی که پیشتر جان وین را به شهرت رسانده بود.
فیلم با بهرهگیری از مناظر کلرادو و تکنیکالر، جلوه بصری چشمگیری داشت و صحنههای اکشن آن نیز بهطور شگفتانگیزی با نسخه فورد برابری میکرد. نقدهای معاصر از نیویورک تایمز و ورایتی، فیلم را «سرگرمکننده»، «خوشساخت» و دارای «کارگردانی و بازیهای قوی» توصیف کردند.
هرچند بازسازی ۱۹۶۶ هرگز به جایگاه نسخه اصلی نرسید، اما ثابت کرد که بازسازیها همیشه محکوم به شکست نیستند. البته تلاش بعدی برای بازسازی، نسخه تلویزیونی ۱۹۸۶ با بازی ویلی نلسون و کریس کریستوفرسون، این مسیر موفق را ادامه نداد.
«دلیجان» همچنان یکی از ستونهای ژانر وسترن است؛ و بازسازی ۱۹۶۶، یادآور این نکته که گاهی بازگشت به گذشته میتواند نتیجهای شگفتانگیز داشته باشد.