پایان World War Z را خالق سریال «لاست» در دقیقه نود نجات داد
World War Z محصول ۲۰۱۳، اقتباسی آزاد از رمان ترسناک و تحسینشدهی مکس بروکس است؛ کتابی با عنوان کامل World War Z: An Oral History of the Zombie War که ساختارش بیشتر به یک گزارش جهانی از آخرالزمان شباهت دارد تا یک روایت خطی معمولی. بروکس در این رمان فقط از بقا در برابر زامبیها نمیگوید، بلکه پیامدهای سیاسی، اجتماعی و بینالمللی یک فاجعهی جهانی را هم بررسی میکند.
مارک فورستر در نسخهی سینمایی تصمیم گرفت از ساختار چندصدایی کتاب فاصله بگیرد و داستان را روی یک قهرمان متمرکز کند؛ انتخابی که فیلم را به یک تریلر فاجعهمحور بینالمللی تبدیل کرد. اما همین تغییر مسیر، در ادامه به یکی از پرچالشترین تولیدات آن سالها انجامید.
وقتی پرده سوم جواب نمیداد
به گزارش Collider، تولید فیلم با مشکلات جدی روبهرو شد و کار به بازفیلمبرداری و بازنویسی کامل بخش پایانی کشید. این سطح از تغییر در میانهی تولید برای یک فیلم بزرگ، اتفاقی معمول نیست. طبق گزارشهای آن زمان، حتی خود برد پیت هم به صراحت گفته بود که «باید پردهی سوم را حل کنید»، آن هم وقتی فیلمبرداری عملاً آغاز شده بود.
ظاهراً نسخهی اولیهی پایان فیلم، نه برای سازندگان رضایتبخش بود و نه برای ستارهی اصلی. احساس میشد فیلم آنقدر از روح منبع اصلی فاصله گرفته که به فردی بیرون از چرخهی تولید نیاز دارد؛ کسی که بدون درگیر بودن با مسیر قبلی، بتواند دوباره آن را از پایه بازنگری کند.
انتخاب غیرمنتظره: دیمون لیندلوف
انتخاب برد پیت برای این مأموریت، دیمون لیندلوف بود؛ نویسندهای که پس از Lost به یکی از پرتقاضاترین و در عین حال بحثبرانگیزترین چهرههای هالیوود تبدیل شده بود. پیت بهدنبال کسی بود که بتواند «قلب» فیلم را پیدا کند و لایهی ژئوپلیتیکی گمشدهی آن را برگرداند.
لیندلوف بعدها گفته بود که پیشنهاد حذف بخشی از نسخهی موجود و فیلمبرداری دوبارهی ۳۰ تا ۴۰ دقیقهی تازه را مطرح کرده بود؛ پیشنهادی که خودش هم تصور نمیکرد با استقبال روبهرو شود. اما پاسخ مثبت آمد و پروژه وارد مرحلهای تازه شد.
بازطراحی کامل نقطه اوج
مهمترین اثر لیندلوف، بازنویسی کامل پردهی سوم بود. در نسخهی اولیه، قرار بود جری پس از سفر به کشورهای مختلف، در مسکو وارد نبردی عظیم میان زامبیها و غیرنظامیان شود. اما این پایان، بهگفتهی پیت، نه شخصیتمحور بود، نه مضمون جهانی فیلم را کامل میکرد و نه ایدهی درمان را به نتیجه میرساند.
لیندلوف همراه با درو گدارد وارد پروژه شد و پایان فیلم از نو شکل گرفت. در نسخهی تازه، جری به درک تازهای از سازوکار زامبیها میرسد و به آزمایشگاه سازمان جهانی بهداشت میرود؛ جایی که مملو از زامبی است و فیلم در آن به تعلیقی کمنظیر میرسد. این پایان، هم ضرباهنگ اکشن را حفظ کرد و هم تا حدی روح کتاب مکس بروکس را به فیلم بازگرداند.
پایانی که فیلم را نجات داد
آنچه World War Z را از یک پروژهی آشفته به فیلمی با پایانی ماندگار تبدیل کرد، همین مداخلهی دقیقهنودی بود. بازنویسی لیندلوف فقط یک تغییر فنی نبود؛ بلکه لحظهای بود که فیلم دوباره هویت پیدا کرد.
در نهایت، شاید بتوان گفت World War Z یکی از نمونههای کلاسیک هالیوود است: فیلمی که در ظاهر نتیجهی یک تولید پرهزینه است، اما در باطن، با یک تصمیم بحرانی در روزهای آخر، از سقوط نجات پیدا میکند. و در این میان، نقش دیمون لیندلوف فراتر از یک بازنویس ساده بود؛ او پایان فیلمی را نوشت که هنوز هم در ذهن مخاطبان مانده است.