نظر کوتاه منتقدان در مورد «یک تصادف ساده» (جعفر پناهی) | دوقطبی تمام‌عیار

اختصاصی سلام سینما: دوقطبی ایجادشده سر فیلم «یک تصادف ساده» (جعفر پناهی) به‌اندازه دوقطبی مورد بحث در خود فیلم عجیب بود! سیل تحسین‌های گسترده جهانی (که از جشنواره کن تا گلدن‌گلوب، و از متاکریتیک تا راتن تومیتوز را در بر می‌گرفت)، از زمان عرضه نسخه قابل تماشای فیلم با نظرات تند و تیزی در داخل ایران درهم آمیخته شد. اما واقعیت «یک تصادف ساده» چیست؟ منتقدان سلام سینما نظرشان را بیان کرده‌اند.

بیشتر بخوانید:

نظرات کوتاه در مورد «نبرد پشت نبرد» (پل توماس اندرسون) | بهترین فیلم دهه یا زباله؟!

نظرات کوتاه در مورد «ارزش عاطفی» (یواکیم تری‌یر) | روایتی عمیق از احساسات بشری

مازیار وکیلی

نه شاهکار است نه آشغالی که خیلی‌ها اعتقاد دارند هست. فیلم متوسطی است با یک شروع و پایان عالی و یک میانه بلاتکلیف و شعاری که تماشاگر ایرانی را به خنده می‌اندازد. سکانس بحث و گفت‌وگوی جوانان در بیابان برای منهدم کردن فیلمی که ایده و داستان مشخصی دارد کافیست.
امتیاز: 1.5

الهام کوهی

داستان شعاری و مبتنی بر شانس و تصادف، بازی‌های به شدت بد و غیر قابل تحمل، پیام جلوتر از داستان و شعاری و اگزجره بودن روایت اجازه همراهی مخاطب را نمی‌دهد و از «یک تصادف ساده» فیلمی غیر قابل تحمل می‌سازد.
امتیاز: 0

امید پورمحسن

«یک تصادف ساده» جعفر پناهی از یک ایده‌ی مرکزی بسیار قوی آغاز می‌شود؛ ایده‌ای که با تکیه بر تصادف، مسئولیت فردی و واکنش جامعه، موقعیتی جامعه‌شناسانه و بالقوه عمیق را شکل می‌دهد. با این حال، فیلم در بسط این موقعیت دچار خام‌دستی می‌شود و بدون نضج دراماتیک و پیچیدگی تحلیلی، مسیرش را به سمت ساده‌سازی، تناقض‌های روایی و نقض غرض ایده‌ی اولیه می‌کشاند. در نهایت، آنچه می‌توانست به تأملی چندلایه درباره‌ی اخلاق، خشونت و سازوکارهای اجتماعی بدل شود، در یک پایان‌بندی شعاری و مستقیم فروکاسته می‌شود که از قدرت ضمنی سینمای پناهی فاصله دارد.
امتیاز: 2

آریا قریشی

«یک تصادف ساده» فیلمی است با ایرادات آشکار (از کیفیت برخی از بازی‌ها گرفته تا شخصیت‌هایی که به‌شکلی نه‌چندان پذیرفتنی از روند حرکت درام حذف می‌شوند و البته دیالوگ‌های شعاری) و نقاط قوتی که در نگاه اول ممکن است چندان به چشم نیایند. جدا از وجه اسنادی اثر، برخی از تغییرات لحنی (مثلا سکانس پخش‌کردن شیرینی در بیمارستان)، حفظ ریتم علی‌رغم محدودیت در فضاها و کنش‌ها، توجیه حضور چند شخصیتِ به‌ظاهر مشابه، استفاده هوشمندانه از فضای خارج از قاب در برخی از سکانس‌ها، و البته یک پایان‌بندی تاثیرگذار به کمک فیلم آمده‌اند. و البته فراموش نکنیم که در چنین شرایطی به‌سختی می‌توان شرایط تولید را از نتیجه نهایی جدا کرد. کافی است به بخش‌های مربوط به سینمای نئورئالیستی و موج نوی کشورهای مختلف در کتب تاریخ سینما مراجعه کنیم!
امتیاز: 2.5

مهران صفرخانی

جعفر پناهی در تازه‌ترین تجربه خود در سینما، فیلمی ساخته است که در روایت و شخصیت‌پردازی ضعف‌هایی جدی دارد؛ شخصیت‌ها سطحی و فاقد عمق هستند و درک واقعی از مسائل و آرمان‌های خود ندارند. گفتمان تازه‌ای هم که فیلم می‌کوشد در پایان مطرح کند، بیشتر تحمیلی و بخشی جدا از ساختار روایت است. با این حال، فیلم از نظر فرمی و در تلاش برای فیلمسازی شرایط غیرمعمول، تجربه‌ای متفاوت از مواجهه فیلمساز با محدودیت‌هایش ارائه می‌دهد، هرچند که در نهایت از دل آن به ساختار روایی منسجم و گفتمانی تازه حتی نزدیک هم نشود. 
امتیاز: 1

آراد فرشچی

معجون غریبی از تحسین فراوان منتقدان و داوران فصل جوایز، نخل طلای کن، شخصیت‌هایی با دیالوگ‌های بیش از حد شعاری که تلاش شده از شدتش در زیرنویس انگلیسی کاسته شود، بازی‌های عمدتا بد و کارگردانی بیش از حد ساده و تلویزیونی که نمی‌توان آن را گردن وضعیت تولید و بودجه‌ی کم فیلم انداخت. اورریتد (طبل توخالی) به معنای تمام و کمال آن.
امتیاز: 1.5

میانگین امتیاز نویسندگان سلام سینما به «یک تصادف ساده»:

1.41 از 5.