«ماه آبی» چقدر واقعی است؟ واقعیت و تخیل در فیلم جدید ایثن هاک

فیلم «ماه آبی» (Blue Moon) که اکنون در نتفلیکس پخش می‌شود، به زندگی لورنز هارت، ترانه‌سرای برجسته آثار کلاسیکی چون (My Funny Valentine) و (The Lady Is a Tramp) می‌پردازد. داستان در رستوران معروف ساردی در نیویورک می‌گذرد؛ شبی که ریچارد راجرز، شریک هنری سابق هارت، افتتاحیه موفقیت‌آمیز (Oklahoma) را جشن می‌گیرد. هارت، که در آن زمان با افسردگی، الکل و حسادت حرفه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کرد، در این شب بحرانی با گذشته و شکست‌هایش روبه‌رو می‌شود.

بخش‌هایی از فیلم بر واقعیت تاریخی استوار است. هارت واقعاً در سال ۱۹۴۳ پس از سال‌ها اعتیاد و افسردگی، در ۴۸ سالگی بر اثر ذات‌الریه درگذشت. او همچنین پیشنهاد همکاری در (Oklahoma) را رد کرده بود و موفقیت عظیم این نمایش باعث تشدید فاصله او و راجرز شد.

اما فیلم در بسیاری از بخش‌ها وارد قلمرو تخیل می‌شود. روایت عاشقانه میان هارت و «الیزابت ویلند» بر پایه حدود دوازده نامه واقعی شکل گرفته، اما محتوای این نامه‌ها مبهم است و فیلم بخش عمده‌ای از رابطه را تخیل کرده است. همچنین حضور شخصیت‌هایی مانند نویسنده ای. بی وایت یا نسخه نوجوان استیون ساندهایم در ساردی، ساخته ذهن نویسنده است و سند تاریخی ندارد.

در مورد زندگی شخصی هارت، فیلم به سردرگمی او درباره گرایش جنسی‌اش اشاره می‌کند. هیچ سند قطعی درباره همجنس‌گرا بودن او وجود ندارد، اما شواهد غیرمستقیم و روایت‌های اطرافیان چنین احتمالی را تقویت می‌کند.

هارت در سال‌های پایانی زندگی‌اش از محبوبیت آثار جدید راجرز و همرشتاین احساس عقب‌ماندگی می‌کرد و حتی از موفق‌ترین ترانه‌اش (Blue Moon) نیز رضایت نداشت و آن را بیش از حد «عامه‌پسند» می‌دانست. برخی معتقدند دیدن موفقیت (Oklahoma) در شب افتتاحیه، ضربه روحی بزرگی به او وارد کرد.

در مجموع، «ماه آبی» ترکیبی از واقعیت تاریخی و تخیل هنری است؛ فیلمی که بیش از آنکه بخواهد تاریخ را بازسازی کند، تلاش می‌کند روح زخمی و استعداد درخشان هارت را به تصویر بکشد.