پایان شایعات پیرامون «ادیسه»؛ کریستوفر نولان از منابع الهام خود و نقش واقعی الیوت پیج پرده برداشت
روزهای اخیر برای طرفداران نولان بسیار پرهیاهو بوده است. نخستین اکرانهای مطبوعاتی فیلم در سالن «ایامسی لینکلن اسکوئر» نیویورک برگزار شده و اگرچه تیمِ نولان به شدت نسبت به افشای جزئیات حساس هستند و منتقدانِ حاضر مجبور به رعایتِ سکوت خبریاند، اما زمزمههای اولیه حکایت از رضایتِ نسبی و هیجانِ بالای تماشاگرانِ این اکرانهای اختصاصی دارد.
از تارکوفسکی تا کوروساوا: ریشههای بصری «ادیسه»
نولان در گفتوگوی اخیرش با «نیویورک تایمز»، از دو اثر کلاسیک و جریانساز به عنوان ستونهای بصری و اتمسفریکِ «ادیسه» یاد کرده است: «آندری روبلف» ساختهی آندری تارکوفسکی و «ران» اثر آکیرا کوروساوا.
نولان درباره تاثیرگذاری «آندری روبلف» (۱۹۶۶) میگوید: «بافتهای این فیلم واقعاً خیرهکنندهاند و روی هر فیلمسازی اثر میگذارند.» او همچنین با اشاره به فیلم «ران» (۱۹۸۵) اضافه کرد: «نحوه پیوند شخصیتها با محیط اطراف و عناصری مثل باد و چشمانداز در اثر کوروساوا، به من کمک کرد تا زبانِ بصریِ «ادیسه» را شکل دهم.» این ارجاعات نشان میدهد که مخاطبان باید منتظر اثری با عمقِ بصریِ بسیار بالا باشند.
حقیقت درباره نقش الیوت پیج
یکی از داغترین شایعاتِ ماههای اخیر، بازیِ الیوت پیج در نقش «آشیل» بود؛ خبری که حالا توسط گزارش جدید «آیجیان مجارستان» رسماً تکذیب شد. طبق این گزارش، الیوت پیج در این فیلم نقش «ساینون» (Sinon) را ایفا میکند؛ شخصیتی که اگرچه در اثرِ اصلیِ هومر حضور ندارد، اما در «اِنهایدِ» ویرژیل نقشی کلیدی دارد.
ساینون در واقع همان سربازِ فریبکارِ یونانی است که با زیرکیِ خود، ترواییها را متقاعد میکند تا «اسب تروا» را به داخلِ دیوارهای شهر ببرند و عملاً راهِ سقوطِ تروا را هموار میکند. این تغییرِ تمرکز از یک قهرمانِ جنگجو (آشیل) به یک شخصیتِ حیلهگر و استراتژیک، میتواند نشاندهندهی مسیرِ رواییِ متفاوتِ نولان در بازخوانیِ این حماسهی کهن باشد.