طرفداران The Furious این اکشن اندونزیایی را از دست ندهند| معرفی فیلم The Raid

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| منتقدان و تماشاگران این روزها حسابی از فیلم The Furious تعریف می‌کنند؛ اثری که با سکانس‌های اکشن عظیم و روایت سرراست خود توانسته امتیاز کم‌نظیر ۹۸ درصد را در Rotten Tomatoes کسب کند. (هرچند بحث درباره احتمال استفاده از دوبله‌ی هوش مصنوعی در مراحل پس‌تولید همچنان مطرح است، به‌ویژه با توجه به اینکه شرکت XYZ Films تأیید کرده چنین فناوری‌ای را در اختیار دارد.)

این موفقیت می‌تواند توجه بیشتری را به سینمای رزمی بین‌المللی جلب کند. در این میان، یک فیلم اندونزیایی وجود دارد که علاوه بر حضور دو چهره کلیدی The Furious (جو تسلیم و یایان روحیان) بسیاری از ویژگی‌های محبوب این فیلم را نیز در خود دارد. اثری که میان طرفداران ژانر و افراد سینمادوستی که هرگز توصیه‌ها را جدی نمی‌گیرند، جایگاه ویژه‌ای دارد: فیلم The Raid: Redemption محصول ۲۰۱۱، یا همان The Raid.

داستان ساده، مبارزات پیچیده؛ جوهره‌ی The Raid

The Raidیک فیلم اکشن اندونزیایی به نویسندگی و کارگردانی گرت ایوانز است و ایکو اوایس، یایان روحیان، جو تسلیم و دونی آلامسیاه در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. داستان درباره «راما» (اوایس)، پدری در آستانه تولد فرزند، است که همراه یک گروه ۲۰ نفره مأموریت دارد وارد یک مجتمع مسکونی شده و رئیس جنایتکار آن، «تاما ریادی» (ری ساهتاپی)، را دستگیر کند. اما زمانی که گروه در ساختمان شناسایی و درون آن گرفتار می‌شود، مهارت‌های راما برای زنده ماندن به چالش کشیده می‌شود.

همانند The Furious، این فیلم نیز از روایت خطی و شفاف خود برای ساختن سکانس‌های اکشن بهره می‌برد. زمان فیلم بدون احتساب تیتراژ، کمی کمتر از ۱۰۰ دقیقه است و به‌جز مقدمه‌ای که راما را کنار همسر باردارش نشان می‌دهد و هدف او را مشخص می‌کند، مشابه افتتاحیه Training Day، تقریباً تمام فیلم در همان مجتمع مسکونی می‌گذرد. در مسیر رسیدن به محل عملیات، گروهبان «تاکا» (تسلیم) توضیح می‌دهد ریادی کیست، مأموریت چیست و چه خطری در انتظارشان است؛ و فیلم همزمان تصویری کوتاه از بی‌رحمی ریادی به‌عنوان رئیس باند ارائه می‌دهد.

وقتی گلوله‌ها تمام می‌شود، «سیلات» آغاز می‌شود

از اینجا به بعد همه‌چیز درباره عملیات است و اتفاقات خیلی سریع اوج می‌گیرند. اگر کسی تنها براساس اولین صحنه اکشن (یک تیراندازی کوتاه در تاریکی) نظر بدهد، احتمالاً متعجب می‌شود که چرا این فیلم چنین شهرتی دارد، چون در ابتدا اکشن آن نسبت به استانداردهای امروز معمولی به نظر می‌رسد. اما وقتی مهمات تمام می‌شود، اسلحه‌ها کنار گذاشته می‌شود و راما مجبور است تنها از خود دفاع کند، فیلم وارد قلمرویی می‌شود که دلیل محبوبیتش میان طرفداران است: سکانس‌های اکشن بسیار دقیق و طراحی‌شده با اجرای هنر رزمی «پنچاک سیلات» توسط بازیگران.

اکشن فیلم سریع، خشن و مبتنی بر استفاده هوشمندانه از فضای تنگ و خفه‌کننده مجتمع است؛ فضایی که به ضربات، کشتارها و تنش‌ها شکل ویژه‌ای می‌دهد.

جغرافیای صحنه همیشه روشن است؛ دوربین در خدمت اکشن
نکته مهم‌تر اینکه همیشه می‌توان فهمید چه اتفاقی می‌افتد. این فیلم در دوره‌ای منتشر شد که «شِیکی‌کم» در اکشن‌ها رایج بود (و متأسفانه دوباره در حال بازگشت است). همین باعث می‌شود وضوح جغرافیای صحنه‌ها و موقعیت شخصیت‌ها نسبت به یکدیگر بسیار ارزشمند باشد. حتی گاهی دوربین با ضربات هماهنگ حرکت می‌کند و حس درگیری را واقعی‌تر و هیجان‌انگیزتر می‌سازد، بدون اینکه باعث سردرگمی یا خستگی بصری شود.

یایان روحیان؛ MVP بی‌چون‌وچرای The Raid

در بخش پایانی، فیلم همانند The Furious یک نبرد چندنفره بزرگ دارد که حضور یایان روحیان آن را به اوج می‌رساند. (او از آن دست بازیگرانی است که حضورش هر فیلمی را بهتر می‌کند؛ اگر تیم کاری معادل رزمی داشت، قطعاً یایان روحیان بود.) این نبرد نقطه اوج فیلم است و کاملاً شایسته چنین پایانی.

بسیاری از فیلم‌های اکشن، نبرد نهایی میان قهرمان و ضدقهرمان را صرفاً به‌دلیل نبود گزینه دیگر به‌عنوان اوج قرار می‌دهند، یا «رئیس نهایی» را چالش اصلی معرفی می‌کنند در حالی‌که از نظر منطقی چنین نیست؛ نمونه‌اش نبرد جان ویک (کیانو ریوز) با ویگو (مایکل نیکویست). اما در The Raid، «مد داگ» (روحیان) از همان ابتدا به‌عنوان دشمنی بی‌رحم معرفی می‌شود، بنابراین زمانی که راما با او روبه‌رو می‌شود، تهدیدی واقعی و جدی به نظر می‌رسد؛ تهدیدی که راما نمی‌تواند به‌تنهایی از پسش برآید.

نتیجه این تقابل، بهترین نبرد دو علیه یک میان دو برادر در برابر یایان روحیان در تاریخ سینماست. 

چرا The Raid هنوز دیده نشده؟

The Raidیکی از بهترین فیلم‌های اکشن تاریخ محسوب می‌شود. رولینگ استون آن را در سال ۲۰۲۱ در رتبه چهارم فهرست «۵۰ فیلم اکشن برتر» قرار داد، اما در نقطه‌ای قرار دارد که بسیاری آن را می‌شناسند و همیشه می‌گویند «می‌بینیم»، اما هیچ‌وقت نمی‌بینند.

اگر هنوز با وجود توصیه‌های دوستانتان تماشایش نکرده‌اید، قطعاً ارزش دیدن دارد؛ به‌ویژه برای طرفداران The Furious.