کمال‌گرایی وینس گیلیگان؛ چرا طرفداران «پلوریبوس» باید مدت بیشتری منتظر بمانند؟

مت چرنیس، رئیس برنامه‌ریزی اپل تی‌وی، در گفت‌وگویی تازه با Variety به‌روزرسانی نه چندان خوشحال‌کننده‌ای درباره وضعیت فصل دوم سریال «پلوریبوس» (Pluribus) ارائه داد: وینس گیلیگان و تیم نویسندگانش ترجیح داده‌اند به جای عجله برای رسیدن به تقویم‌های معمولِ تولید، تمام تمرکز خود را روی حفظ استانداردهای کیفی فصل اول بگذارند.

چرنیس در این‌باره می‌گوید: «وینس برای فصل دوم جاه‌طلبی‌های بسیار زیادی دارد و زمان زیادی صرف می‌کند تا مطمئن شود سریال نه‌تنها انتظارات را برآورده می‌کند، بلکه از آن فراتر می‌رود.» او همچنین اضافه کرد که پیچیدگی‌های تولید این مجموعه باعث شده که حتی بحث درباره‌ی زمان انتشار، یا حتی شایعاتی مثل سال ۲۰۲۸، فعلاً بی‌معنی باشد و هیچ تاریخ مشخصی برای اعلام وجود ندارد.

روایت از زبانِ ریا سیهورن
ریا سیهورن، بازیگر نقش اصلی و ستاره‌ی بی‌چون‌وچرای سریال، نیز در گفت‌وگویی با تأیید این موضوع، به طرفداران اطمینان داد که این تأخیر به معنای بی‌کار بودن تیم سازنده نیست. سیهورن می‌گوید هنوز فیلم‌نامه‌ای به دستش نرسیده، اما می‌داند که دفترِ نویسندگان با تمام توان مشغول کار است.

او با اشاره به رویکرد خاص تیم گیلیگان می‌گوید:

«آن‌ها به هوش و درک مخاطبانشان خیلی اهمیت می‌دهند. همه می‌خواهند سریع‌تر کار را شروع کنند، اما در عین حال، حفظ همان سطح بالای نویسندگی و کیفیت تولید فصل اول برایشان خط قرمز است.»

سیهورن آن‌قدر به این تیم اعتماد دارد که حتی از ترسِ ایجاد مزاحمت برای روندِ خلاقانه‌ی نویسندگان، ترجیح می‌دهد به دفتر آن‌ها سر نزند و فقط منتظر نتیجه‌ی نهایی بماند.

میراثِ گیلیگان در دنیایِ ویروس‌ها
سریال Pluribus که داستانِ مقاومت «کارول» در برابر یک ویروس فرازمینیِ همه‌گیر را روایت می‌کند، از همان ابتدا به خاطر دقت در جزئیات و فضاسازیِ خاصش مورد تحسین قرار گرفت. حضور ریا سیهورن در کنار بازیگران قدرتمندی چون کارولینا ویدرا و کارلوس مانوئل وسگا، به این اثر لایه‌های دراماتیک عمیقی بخشیده که گویا وینس گیلیگان قصد ندارد با هیچ بهانه‌ای (حتی فشارِ استودیو برای تولید سریع‌تر) این عمق را فدای سرعت کند.

با توجه به استانداردهای بالای وینس گیلیگان در پروژه‌های قبلی‌اش، به نظر شما آیا این انتظارِ طولانی برای فصل دوم ارزشش را دارد، یا فاصله گرفتنِ زیادِ میان فصل‌ها ممکن است به ارتباطِ مخاطب با فضایِ داستان ضربه بزند؟