۵ مجموعه سینمایی که باید در دهه ۸۰ باقی می‌ماندند؛ از ایندیانا جونز تا ترمیناتور

در سال‌هایی که هالیوود به‌طور بی‌وقفه به سراغ احیای فرنچایزهای قدیمی می‌رود، بسیاری از آثار دهه ۸۰ نشان داده‌اند که بازگشتشان نه‌تنها موفق نیست، بلکه میراثشان را هم کم‌رنگ می‌کند. مقاله جدید اسلش فیلم پنج نمونه شاخص را بررسی می‌کند؛ آثاری که به‌گفتٔ نویسنده، «باید همان‌جا در دهه ۸۰ می‌ماندند».

ایندیانا جونز  

سه‌گانه اصلی دهه ۸۰ هنوز از بهترین نمونه‌های اکشن-ماجراجویی است، اما دنباله‌های بعدی به‌ویژه (Dial of Destiny)، با فروش ضعیف و حس «تقلید از گذشته» نشان دادند که این جهان دیگر تازگی سابق را ندارد.

شکارچیان روح

دو فیلم اصلی (Ghostbusters) محصول ۱۹۸۴ و ۱۹۸۹ هنوز محبوب‌اند، اما ریبوت ۲۰۱۶ و دو نسخه  بعدی (Afterlife) و (Frozen Empire) نتوانستند همان جادوی کمیک و انرژی دهه ۸۰ را بازآفرینی کنند.

ترون  

فیلم ۱۹۸۲ اثری پیشرو در جلوه‌های بصری بود، اما دنباله‌ها، از (Legacy) تا (Ares)، با وجود بودجه‌های سنگین، نتوانستند جایگاه فرهنگی یا موفقیت مالی قابل‌توجهی کسب کنند.

رمبو  

شخصیت پیچیده جان رمبو در دهه ۸۰ به یک ماشین کشتار تبدیل شد، اما بازگشت‌های بعدی، به‌ویژه (Last Blood)، به‌جای احیای میراث، آن را به یک اکشن کلیشه‌ای تقلیل دادند.

ترمیناتور  

دو فیلم نخست هنوز از بهترین‌های تاریخ اکشن‌اند، اما دنباله‌های بعدی، از (Rise of the Machines) تا (Dark Fate)، با روایت‌های تکراری و تغییرات ناموفق، نشان دادند که این فرنچایز بدون جیمز کامرون نمی‌تواند مسیر تازه‌ای پیدا کند.

مقاله نتیجه می‌گیرد که اگرچه برخی احیاها مانند (Top Gun: Maverick) یا (Blade Runner 2049) موفق بوده‌اند، اما بیشتر بازگشت‌های دهه ۸۰ صرفاً تلاش‌هایی پرهزینه برای بهره‌برداری از نوستالژی‌اند؛ تلاشی که اغلب نتیجه معکوس دارد.