ایثن هاک: بازی در Blue Moon مثل دوچرخهسواری است؛ فراموش نمیشود
.jpg?w=1200&q=75)
ایثن هاک، نامزد اسکار بهترین بازیگر برای فیلم (Blue Moon)، در گفتوگویی با AFP از تجربه همکاری دیرینهاش با ریچارد لینکلیتر و چالشهای ایفای نقش «لورنس هارت»، ترانهسرای افسانهای و پیچیده آمریکایی سخن گفته است. او میگوید همکاری با لینکلیتر «جادویی» است و پس از سه دهه کار مشترک، «مثل دوچرخهسواری» شده؛ چیزی که نیاز به فکر کردن ندارد.
نقشی دور از تصویر همیشگی هاک
هاک در (Blue Moon) کاملاً دگرگون شده: کوتاهقامت، طاس، ژولیده و انسانی شکننده. این نقش فاصله زیادی با چهره کاریزماتیک او در (Dead Poets Society) و (Reality Bites) دارد. او برای این نقش که سالها پیش فیلمنامهاش را خوانده بود، زمان گذاشته تا «به آن سن و سال و تجربه» برسد. به گفته خودش، این نقش «تمام ۳۰ سال تجربه بازیگریاش» را طلب میکرد.
فیلمی شبیه یک نمایشنامه روی پرده
داستان تقریباً تماماً در یک بارِ رستورانی در برادوی میگذرد؛ جایی که هارت در شب اجرای (Oklahoma) پناه گرفته و خاطرات همکاریاش با ریچارد راجرز، عشقهای ناکام و تنهایی عمیقش را مرور میکند. فیلمنامه متراکم رابرت کپلو تقریباً بهطور کامل بر دوش هاک است؛ او میگوید در ۳۰ دقیقه اول فیلم بیشتر از چهار فیلم اخیرش دیالوگ دارد.
سفری احساسی به درون یک هنرمند تنها
هاک در نقش هارت، مردی همزمان بامزه، تیزهوش، آسیبپذیر و عمیقاً تنها را تصویر میکند؛ کسی که پشت شوخیها و بذلهگوییهایش، خلأ بزرگی پنهان است. او میگوید تجربه ساخت این فیلم «مرموز» بوده و نمیداند چطور چنین فرصتی نصیبش شده است. این پنجمین نامزدی اسکار اوست.