حماسهای برای تمام دورانها؛ «ادیسه» نولان دلِ منتقدان و مخاطبان را بُرد
اعداد و ارقام روی وبسایت «راتن تومیتوز» به وضوح نشان میدهند که ما با یک پدیدهی سینمایی طرف هستیم. با ثبت بیش از ۳۴۴ نقد، فیلم ادیسه موفق به کسب امتیاز خیرهکنندهی ۹۵ درصد از منتقدان شده است؛ آماری که «ادیسه» را در جایگاه بهترین فیلمِ کارنامهی کریستوفر نولان از نظرِ امتیازِ منتقدان قرار میدهد.
اما بخش هیجانانگیزترِ ماجرا، نگاهِ تماشاگران است. معمولاً در بلاکباسترهای بزرگ، شکافی میان سلیقهی منتقدان و تماشاگران وجود دارد، اما اینجا ماجرا متفاوت است.
۹۷ درصد رضایت؛ عشقِ مردم به اودیسئوس
مخاطبان که تا این لحظه بیش از ۲۵۰۰ رأی در راتن تومیتوز ثبت کردهاند، امتیازِ شگفتانگیز ۹۷ درصد را به این فیلم اختصاص دادهاند. این همسوییِ شگفتانگیز میان متخصصانِ سینما و تماشاگرانِ عادی، نشاندهندهی یک پیروزی مطلق برای نولان است.
ستارههایی در ابعادِ افسانه
شاید بخشی از این موفقیت به ترکیبِ بینظیر بازیگران بازگردد. «ادیسه» صرفاً یک نمایشِ مت دیمون (در نقش اودیسئوس) و آن هاتاوی (در نقش پنهلوپه) نیست؛ بلکه حضور بازیگرانی تراز اول همچون تام هالند، رابرت پتینسون، لوپیتا نیونگو، سامانتا مورتون، زندایا و شارلیز ترون، عمق و کیفیتی به داستان بخشیده که مخاطب را در طولِ این سفرِ پرمخاطره از جنگِ تروا تا جزیرهی ایتاکا، روی صندلی میخکوب میکند.
آیا «ادیسه» یک کلاسیکِ مدرن است؟
اینکه فیلمی با چنین بودجهی کلان و مقیاسِ افسانهای بتواند به چنین اجماعِ مثبتی برسد، اتفاقی نادر در سینمایِ سالهای اخیر است. ادیسه حالا دیگر فقط یک فیلم نیست؛ بلکه یک تجربهی جمعی است که به نظر میرسد قرار است در فهرستِ بهترین فیلمهای دههی ۲۰۲۰ جایگاه ویژهای پیدا کند.
با توجه به این نمراتِ عالی و تحسینِ همگانی، به نظر شما چه چیزی باعث شده «ادیسه» بتواند برخلافِ بسیاری از بلاکباسترهای امروزی، اینطور نظر مثبتِ همهی گروهها را جلب کند؟ آیا دلیلِ آن وفاداری به متنِ هومر است یا مهارتِ بینظیرِ نولان در کارگردانی صحنههای حماسی؟