نقد فیلم Solo Mio | کوین جیمز در سفری عاشقانه اما کممایه به قلب رم
ترجمه اختصاصی سلام سینما – نگار رعنایی: کوین جیمز در (Solo Mio)، کمدی رمانتیک تازه استودیو Angel Studios، لحنی تازه و ملایمتر را تجربه میکند. فیلم که نسخهای آزاد و کمرمق از (Eat Pray Love) است، کمدین معمولاً پرهیاهو را در حال پرسهزدن غمگینانه در رم نشان میدهد؛ آن هم پس از آنکه نامزدش او را پای محراب رها میکند. تماشای اینکه جیمز به سطحی گرمتر و آسیبپذیرتر میرسد، سطحی که معمولاً در آثارش دیده نمیشود، دلپذیر است. اما فیلم از نظر داستانی بسیار سطحی و از نظر احساسی توخالی است. هرچند اشاره مستقیمی به مذهب نمیشود، اما فیلم همچنان بهطور جداییناپذیر به مأموریت کلی استودیو گره خورده و به شکلی سطحی القا میکند که تنها درمان دلشکستگی، پریدن به رابطه و ازدواج بعدی است.
ماندگاری کتاب خاطرات الیزابت گیلبرت به دلیل تمرکز آن بر خودشناسی و رشد فردی است. اما (Solo Mio) تقریباً هیچ شخصیتپردازی ندارد و جز چند نمای کلیشهای از جیمز در حال انجام فعالیتهای توریستی رم، هیچ شناخت واقعی از این مرد یا خواستههایش ارائه نمیدهد؛ جز اینکه «زن میخواهد». با این حال، بازی جیمز و نیکول گریماودو باعث میشود فیلم تا حدی کار کند؛ زیرا هر دو بازیهایی صادقانه و شیرین ارائه میدهند، در حالیکه فیلمنامه فاقد هرگونه صداقت احساسی است.
(Solo Mio) بیشتر از آنکه درباره خودشناسی باشد، درباره جستوجوی ناامیدانه برای همراهی است.
جیمز نقش مت تیلور را بازی میکند؛ معلم هنر پایه چهارم که رابطه بهظاهر بینقصش با هدر (جولی ان امری) ناگهان درست در لحظهای که قرار است وارد مراسم ازدواج شود، فرو میپاشد. این غافلگیری برای مت همانقدر شوکهکننده است که برای ما، زیرا کل سکانس پیش از عنوان فیلم صرف مونتاژی شیرین و اغراقشده از عاشقشدن و نامزدی آنها شده است.
عجیب آنکه فیلم هیچ شخصیت دیگری از دنیای مت معرفی نمیکند. نه بهترین دوست، نه همکار، نه ساقدوش، نه خانواده. تنها یک تماس کوتاه با مادرش داریم که در آن اصرار میکند همهچیز خوب است و هدر فقط به فضا نیاز دارد. در غیر این صورت، مت کاملاً تنهاست. او بدون کسی برای درد دل، فقط به مسیرش ادامه میدهد.
او تلاش میکند بسته «دو نفر یکی میشوند» ماهعسل را لغو کند، اما چون هیچچیز قابل استرداد یا تغییر نیست، تصمیم میگیرد تور دوچرخهسواری دونفره را بهتنهایی تجربه کند. با توجه به اینکه مت معلم هنر است، انتظار میرود حداقل کمی با فرهنگ اروپا آشنا باشد، اما او حتی از ابتداییترین آداب ایتالیایی مثل بوسه دوطرفه یا تلفظ واژههای ساده بیخبر است. همین سردرگمی او را به گریماودو در نقش جیا، باریستای کافهای نزدیک هتل، معرفی میکند؛ شخصیتی که حضورش در این رمانس تکراری، اندکی نور و طراوت میآورد.
با این حال، علاقه جیا به مت کاملاً ساختگی بهنظر میرسد. او شخصیتی است که صرفاً برای بالا بردن روحیه مت در داستان قرار داده شده. مانند مت، تقریباً هیچ چیز درباره او نمیدانیم، جز اینکه کافهاش در آستانه تعطیلی است. آنها بر سر دلشکستگی مشترکشان پیوند میخورند، اما مت بهطرز عجیبی از توضیح دقیق شرایطش طفره میرود و سخت است برای رابطهای دل ببندیم که یکی از طرفین تنها چند ساعت از ترکشدن پای محراب فاصله دارد.
با این وجود، آنها همراه دو زوج آمریکایی دیگر در تور دوچرخهسواری شرکت میکنند؛ زوجهایی که بهشدت آزاردهندهاند. مگان و جولیان (آلیسون هانیگان و کیم کواتس) دو بار از هم طلاق گرفتهاند و اکنون برای بار سوم ازدواج کردهاند. درمانگر دانا و بیمار سابقش نیل (جولی سِردا و جاناتان رومی) نیز پس از اعتراف عاشقانه نیل در جلسه درمان، تازه ازدواج کردهاند. هر دو زوج آشکارا از یکدیگر متنفرند، اما اگر فکر میکنید فیلمسازان قصد دارند درباره بیثباتی ازدواج یا حماقت تکیه بر یک پیوند دائمی برای حل مشکلات بیانیهای بدهند… اشتباه میکنید. هر دو زوج اخلاقاً مشکوک، بهعنوان دوستان عجیب اما دوستداشتنی معرفی میشوند.
(Solo Mio) ساخته چارلز و دنیل کینین است. رابطه آشکارا سمی مگان و جولیان هرگز نقد نمیشود و صرفاً بهعنوان نمونهای از «تسلیمنشدن» توجیه میشود. چندین بار نیز درباره «پایههای درست رابطه» صحبت میشود که بهوضوح اشارهای کدگذاریشده به ایمان است.
اینها همه قابلقبول است، اما قطعاً مت نیاز به زمانی برای التیام دارد. در یک فیلم صادقانهتر، او فرصت مییافت خود را کشف کند، نه اینکه فوراً به رابطه بعدی پناه ببرد. خودش اعتراف میکند که هرگز انتظار چنین اتفاقی را نداشته، که نشان میدهد یا از شریکش کاملاً بیخبر بوده یا آنقدر در رؤیای ازدواج غرق شده که هرگز به خواستهها و نیازهای خودش فکر نکرده است.
کوین جیمز و گریماودو شایسته فیلمی پربارتر بودند؛ فیلمی که با کنجکاوی احساسی به هدف خود نزدیک شود. تقریباً تمام «شوخیها» از تلفظ اشتباه واژههای ایتالیایی توسط یک آمریکایی ناشی میشود. طنز تلخ عنوان فیلم که تقریباً به معنای «فقط مال من» است این است که شاید این توصیهای بود که برادران کینین باید به قهرمانشان میدادند؛ کسی که واقعاً به تنهایی نیاز دارد.
(Solo Mio) در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۶ در سینماها اکران میشود.
دانشآموخته ادبیات انگلیسی و مترجمی با هفت سال تجربه کار. یک سال است در «سلام سینما» به تولید محتوا درباره سینمای جهان مشغولم. همیشه دنبال داستانهای جدید و تجربههای متفاوت در دنیای هنر هستم.