چرا اسکار دیگر غافلگیر نمیکند؟ نگاهی به پیشبینیپذیر شدن جوایز سینمایی
مارکوس جونز در نسخه جدید خبرنامه (The Lead Up) مینویسد که در مقطع فعلی فصل جوایز، حضور در مراسمها دیگر چندان ضروری نیست. حتی آکادمی اعلام کرده که نمایشهای ویژه فیلمهای نامزدشده را ادامه نمیدهد، زیرا بهطور متوسط تنها پنج نفر در هر سانس حاضر میشوند. تنها رویدادی که هنوز همه نامزدها را گرد هم میآورد، ناهار نامزدهای اسکار است؛ آن هم با غایبان قابلتوجهی مانند شان پن.
با وجود کاهش شور و شوق، برخی نامزدها همچنان فعالاند: واگنر مورا در مراسم NAACP بسیار خوشدرخشید و دلروی لیندو در AAFCA یکی از بهترین سخنرانیهای فصل را ارائه داد. اما مهمترین شاخص برای فهم ذهنیت رأیدهندگان، جوایز انجمن کارگردانان (DGA) بود.
با رکورد ۱۶ نامزدی اسکار برای (Sinners)، نگاهها به DGA دوخته شده بود تا مشخص شود آیا این فیلم میتواند از (One Battle After Another) که همچنان پیشتاز بهترین فیلم است، سبقت بگیرد یا نه. دادهها نشان میدهد که پل توماس اندرسن به احتمال زیاد نخستین اسکار کارگردانیاش را میبرد و (One Battle After Another) نیز بهترین فیلم میشود. با این حال، (Sinners) احتمالاً در رشتههای فنی جوایز بیشتری میگیرد.
جونز توضیح میدهد که مشکل اصلی پیشبینی اسکار این است که آکادمی معمولاً «ثروت را پخش نمیکند». نمونهاش سال گذشته که شان بیکر چهار اسکار برای (Anora) برد. تعداد فیلمهایی که هر سال نامزد میشوند نیز کاهش یافته و تمرکز آکادمی روی چند عنوان محدود بیشتر شده است.
او مینویسد که بسیاری از برندگان ماهها قبل از فصل جوایز قابل حدساند:
- تیموتی شالامی مدتهاست برای (Marty Supreme) پیشتاز بهترین بازیگر است.
- جسی باکلی از ابتدا برای (Hamnet) شانس اصلی بهترین بازیگر زن بود.
- استلان اسکاشگورد با (Sentimental Value) مسیر همواری برای بهترین بازیگر مکمل مرد دارد.
تنها بخشی که هنوز غیرقابلپیشبینی مانده، بهترین بازیگر مکمل زن است؛ جایی که بازیگران رنگینپوست اغلب بدون پیشزمینه تبلیغاتی برنده میشوند؛ مانند تیانا تیلور در (One Battle After Another) که پس از نمایش فیلم بهسرعت به صدر رقابت رسید.
در نهایت، جونز نتیجه میگیرد که با وجود تلاشهای آکادمی برای تنوعبخشی، رأیدهندگان معمولاً از مدتها قبل تصمیم خود را گرفتهاند؛ حتی پیش از تماشای فیلمها.