نظرات کوتاه در مورد «نبرد پشت نبرد» (One Battle After Another) (پل توماس اندرسون) | بهترین فیلم دهه یا زباله؟!
اختصاصی سلام سینما: در حالی که در آستانه روزهای داغ فصل جوایز هستیم، تصمیم گرفتیم در سلام سینما مروری بر فیلمهای مهم امسال داشته باشیم و چه اثری بهتر از تحسینشدهترین فیلم سال و بخت اصلی فتح جوایز اصلی؟
«نبرد پشت نبرد» (One Battle After Another) به کارگردانی پل توماس اندرسون هر چقدر در آمریکا مورد تحسین همهجانبه قرار گرفت، در ایران با واکنشهای ضد و نقیضی روبهرو شد؛ واکنشهایی که در همین پست هم مشاهده میکنید. برخی از نویسندگان سلام سینما این فیلم را شاهکار دانستهاند و گروهی دیگر فیلمی بیهوده بزرگشده.
در ادامه نظرات منتقدان سلام سینما را بر «نبرد پشت نبرد» مرور میکنیم [امتیازها از 5].
امید پورمحسن
«نبرد پشت نبرد» تازهترین فیلم پل توماس اندرسون، پشت ظاهر شوخطبع و کمیک خود، جهانی از نهادهای بیکارکرد، قدرتهای نمایشی و انسانهایی گرفتار نقشهای تحمیلی را آشکار میکند. فیلم با قرار دادن فرد در برابر ساختارهای متورم و فرسوده، بحران هویت و ازخودبیگانگی را به مسئلهی مرکزی خود بدل میکند. در نهایت، اندرسون نشان میدهد تنها امکان معنا، نه در ایدئولوژی و سازمان، بلکه در کنش اخلاقی و انتخاب فردی پدیدار میشود.
امتیاز: 4.5
مازیار وکیلی
آخرین ساخته پل توماس اندرسون قرار بوده یک بیانیه صریح در باب وضعیت سیاست امروز باشد. اما با آن حجم بالای اشکالات دراماتیک و شخصیتهای ابله بیشتر به یک اتود سطحی از یک ایده مثلا متفاوت شباهت دارد. برای کارگردان «شبهای عیاشی» و «خون به پا میشود» این فیلم خیلی کم است.
امتیاز: صفر
نگار رعنایی
کمدی ابزورد با هنرنمایی زیبای لئوناردو دی کاپریو و شان پن که با وجود طولانی بودنش ضرباهنگ خودش را بهخوبی حفظ کرده و خستهکننده نمیشود. سوت زدن دی کاپریو، نحوه راه رفتن شان پن و صحنه تعقیبوگریز در جاده که ترن هوایی را تداعی میکند و مخاطب را به هیجان میآورد، از بهترین نکات «نبرد پشت نبرد» پل توماس اندرسون است.
امتیاز: 3.5
آراد فرشچی
تحسین شدهترین فیلم سال و احتمالا چند دهه اخیر سینما که منتقدان از کایه دو سینما تا پوزیتیف، گاردین و تایم آن را تحسین کردهاند و بیشتر از هر فیلم دیگری در لیستهای مختلف امسال حضور دارد با یک تیم بازیگری درخشان و پرداختی پارودیک (نقضگونه) که میتواند به اشتباه طرفدار جریان چپ یا راست آمریکایی تلقی شود اما پیچیدهتر از این حرفهاست، احتمالا بهترین فیلم امسال تا به اینجای کار.
امتیاز: 4.5
رضا زمانی
خوش خیالانه است که باور کنیم هدف پل توماس اندرسون فقط دست انداختن سینمای محتوا زده آمریکا یا جامعهای به شدت دو قطبی ست و دوست دارد فقط جادوی سینما را یادآور شود. او آشکارا با ساده کردن همه چیز، سمت یک سو غش میکند تا «نبرد پشت نبرد» تبدیل به فیلمی خطرناک با تفکری عقب مانده شود که صد سالی دیر ساخته شده است. در چنین قابی بی حد و مرز بودن مرزهای پست مدرنیسم و چسبیدن به کمدی آیرونیک هم چندان به کارش نمیآید.
امتیاز: 0.5
الهام کوهی
ساختار گسسته و اپیزودیک روایت فیلم و شخصیتهای خاکستری و پیچیده و متناقض و قاببندیهای درست و میزانسنهای دقیق «نبرد پشت نبرد» به فیلمهای قبلی اندرسون وفادار مانده و اثری تاثیرگذار و قابل تامل ساخته است اما جسارت و طراوت آثار قبلی این کارگردان را ندارد.
امتیاز: 4.5
مهران صفرخانی
نود دقیقه ابتدایی فیلم با ریتم منسجم و جهان محدود شخصیتها، و تنشهای پیوسته و روایت فشرده، تجربهای جذاب و به یادماندنی را برای مخاطبانش رقم میزند، اما هفتاد دقیقه پایانی ناگهان دچار آشفتگی، شلختگی و پراکندهگویی میشود؛ خطوط فرعی نیمهکاره رها میشوند و شخصیتها به عروسکهایی بدل میشوند که بیشتر تحت تأثیر نیازهای فیلمساز و در مسیر تحقق ایدئولوژی او عمل میکنند. در نتیجه، فیلم به جای پایانبندی منسجم، تبدیل به هجویهی نصفه و نیمهای برای خودش میشود.
امتیاز: 3
میانگین امتیازات فیلم «نبرد پشت نبرد» در سلام سینما
2.92 از 5