تارانتینو سکوت بازنشستگی را شکست؛ حضور در فیلمی که در ۶ روز ساخته شد
ماجرا از یک ایمیل جسورانه شروع شد. جیمی آدامز، کارگردان این درام ۹۲ دقیقهای، وقتی شنید پروژه سینمایی بزرگ تارانتینو (The Movie Critic) متوقف شده است، حدس زد که این کارگردان شاید به دنبال تجربهای متفاوت باشد. آدامز درباره آن لحظه میگوید: «وقتی خبر موافقت او را شنیدم، در اتاق مثل کسی که در فینال جام حذفی گل زده باشد، دور خودم میدویدم.»
تولید در شش روزِ طوفانی
فیلم Only What We Carry یکی از عجیبترین و سریعترین تولیدات سالهای اخیر سینماست. کل فیلمبرداری این اثر در شهر ساحلی نورماندی و تنها در مدت شش روز انجام شد. جالب اینکه فیلمنامه مدونی وجود نداشت؛ گروه سازنده تنها با تکیه بر یک طرح داستانی ۳۰ صفحهای، مسیر روایت و دیالوگها را به صورت کاملاً بداهه در صحنه خلق کردند.
تارانتینو؛ بازیگری حرفهای، نه کارگردانی مداخلهگر
یکی از نگرانیهای اصلی در مورد حضور یک کارگردان بزرگ در فیلمِ یک فیلمساز دیگر، احتمال دخالت او در کارگردانی است. اما سایمون پگ، دیگر بازیگر این فیلم، این شایعات را رد میکند. پگ میگوید: «تارانتینو در صحنه فیلمبرداری کاملاً متعهد به نقش خود بود. او هرگز در کار کارگردانی دخالت نکرد و تنها به عنوان یک بازیگر حرفهای در کنار سایر اعضای گروه فعالیت داشت.»
سوفیا بوتلا نیز که نقش اصلی فیلم را بر عهده دارد، از فضای صمیمانه و آموزنده پشت صحنه میگوید. به گفته او، تارانتینو در زمانهای استراحت، با اشتیاق بیپایان درباره سینما صحبت میکرد و با نگاهی دقیق و محترمانه، به همکارانش بازخوردهای سازنده میداد.
درباره فیلم
فیلم Only What We Carry داستانی درام و انسانی را روایت میکند. شخصیت «شارلوت لوانت» با بازی سوفیا بوتلا به زادگاهش بازمیگردد تا با گذشتهاش روبرو شود. در این مسیر، او با مربی سابق خود، «جولیان جانز» (با بازی سایمون پگ) ملاقات میکند. این فیلم که در جشنواره ترایبکا با استقبال مواجه شد، با حضور بازیگرانی نظیر شارلوت گینزبورگ و لیزی مکآلپاین، به بررسی پیچیدگیهای روابط انسانی میپردازد؛ فضایی که به طور کامل با جهان اکشن و خشونتآمیز فیلمهای مشهور خود تارانتینو متفاوت است.
این حضورِ کوتاه اما تأثیرگذار، نشان داد که حتی برای فیلمسازی با کارنامه تارانتینو، جذابیتِ یک تجربه بداهه و سینمای مستقلِ خالص، همچنان میتواند وسوسهکننده و لذتبخش باشد.