بریژیت باردو؛ ستاره‌ای که تصویر زن مدرن و رها را در سینما بازتعریف کرد

یادداشت منتشرشده در ورایتی به مناسبت درگذشت بریژیت باردو، بازیگر افسانه‌ای فرانسوی، تأکید می‌کند که او از همان آغاز کار در دهه ۵۰ میلادی، فراتر از یک «نماد جنسی» ظاهر شد و به چهره‌ای بدل شد که معنای زن بودن را در سینمای مدرن تغییر داد.  

در سال ۱۹۵۷، فیلم «و خدا زن را آفرید» (And God Created Woman) باردو را به شهرت جهانی رساند. هرچند بسیاری او را «وسوسه‌گر نوجوان» می‌نامیدند، اما نقش ژولیت در این فیلم چیزی بیش از یک ابژه جنسی بود: زنی آزاد، بی‌پروا و مستقل که برخلاف کلیشه‌های رایج، نه شکارچی مردان ثروتمند، بلکه فردی بود که تنها مطابق میل خود زندگی می‌کرد. نویسنده یادداشت تأکید می‌کند که باردو با این نقش، روح دهه ۶۰ و موج آزادی‌خواهی جنسی را پیش از وقوع آن مجسم کرد.

باردو در نگاه روشنفکران نیز نمادی از زن مدرن و رها بود، همان‌طور که در توصیف فیلسوف فرانسوی سیمون دوبووار مشاهده می‌کنیم.

باردو در «تحقیر» (Contempt) محصول 1963 ساخته ژان‌لوک گدار، بار دیگر تصویری متفاوت از زن ارائه داد. او در نقش کامیل، زنی را بازی می‌کند که بدون دلیل مشخص، عشقش به همسرش را از دست می‌دهد؛ تصمیمی که گدار آن را نشانه‌ای از استقلال احساسی زن در جهان مدرن می‌داند. نویسنده یادداشت می‌گوید باردو در این فیلم «قانون نانوشته سینمای عاشقانه» را شکست و نشان داد که پایان یک رابطه همیشه دلیل منطقی ندارد، گاهی فقط انتخاب است.

در ادامه، یادداشت به تأثیر باردو بر نسل‌های بعدی بازیگران اشاره می‌کند؛ از ماریا اشنایدر تا اوما تورمن و آدل اکسارکوپولوس. به باور نویسنده، باردو با ترکیب جسارت جنسی و آگاهی هنری، راهی تازه برای بازیگران زن گشود و ثابت کرد که «اروتیسم می‌تواند بخشی از هنر باشد، نه ابزاری برای مصرف».

در پایان آمده است که اگرچه باردو به‌عنوان نماد زیبایی و جذابیت شناخته می‌شود، اما میراث واقعی او در سینما، خلق تصویری نو از زن آزاد، مستقل و صاحب انتخاب است؛ تصویری که مسیر آینده سینمای جهان را تغییر داد.