چرا بازیگران مکمل میتوانند بزرگترین شگفتیهای اسکار ۲۰۲۶ را رقم بزنند؟
کلایتون دیویس در گزارش تازهاش برای ورایتی مینویسد که برخلاف بخشهای اصلی مانند بهترین فیلم یا بهترین بازیگر، دو شاخه بازیگر مکمل امسال بیشترین ابهام و تنش را دارند.
در بخش بازیگر مکمل زن، ایمی مدیگان ۷۵ ساله با بازی در فیلم ترسناک (Weapons) جوایز منتقدان را درو کرده، اما فیلم او هیچ نامزدی دیگری ندارد؛ وضعیتی که در ۲۵ سال گذشته تنها پنج بازیگر توانستهاند با آن به اسکار برسند. مدیگان برخلاف نمونههای مشابه، نه نقش بیوگرافیک دارد، نه روایت «نوبتاوست» و نه حمایت کمپینهای بزرگ.
رقبای او قدرتمندند:
تیانا تیلور (One Battle After Another) تنها بازیگری است که هر چهار پیشمراسم مهم را نامزد شده و گلدن گلوب را برده.
وونمی موساکو (Sinners) و اینگا ایبسداتر لیلهآس (Sentimental Value) نیز از حمایت منتقدان و بفتا برخوردارند.
دیویس مینویسد که نتیجه جوایز Actor Awards (سابق SAG) در ۱ مارس تعیینکننده خواهد بود؛ آخرین رویداد تلویزیونی پیش از رأیگیری نهایی اسکار.
در بخش بازیگر مکمل مرد، اوضاع حتی پیچیدهتر است.
استلان اسکاشگورد ابتدا با بردن گلدن گلوب پیشتاز بود، اما حذفش از SAG زنگ خطر را به صدا درآورد.
جیکوب الرودی با برد جوایز منتخب منتقدان برای (Frankenstein) وارد رقابت شد.
بنیسیو دل تورو برای (One Battle After Another) بیشترین جوایز منتقدان را گرفته است.
و سپس دلروی لیندو با نامزدی غیرمنتظره اسکار برای (Sinners) همه معادلات را برهم زد؛ او هیچیک از پیشمراسمهای مهم را نداشت، وضعیتی که تنها سه بازیگر در تاریخ مدرن توانستهاند با آن برنده شوند.
دیویس یادآوری میکند که تاریخ اسکار پر از غافلگیریهای بازیگری است؛ از جودی دنچ با هشت دقیقه حضور گرفته تا مارسیا گی هاردن که در سالی با پیشمراسمهای کاملاً پراکنده پیروز شد.
به گفته یک عضو آکادمی، «در این بخش هنوز تصمیم نگرفتهام… تقریباً همه را دوست دارم.» حتی شان پن (با وجود حاشیهها) سومین تعداد برد منتقدان را دارد.
دیویس نتیجه میگیرد که برای نخستین بار پس از سالها، واقعاً نمیدانیم این دو رقابت چگونه پایان مییابند. اسکار ۹۸ در ۱۵ مارس برگزار میشود.