چرا پیروزی Sinners در اسکار بهترین فیلم قطعی نیست؟

ترجمه اختصاصی سلام سینما – نگار رعنایی: زمانی که (Sinners) رکورد تعداد نامزدی‌ها را شکست، گمانه‌زنی‌ها درباره قطعی بودن پیروزی آن در بخش بهترین فیلم بالا گرفت. بی‌تردید این فیلم یکی از مدعیان جدی است، اما تجربه‌های گذشته نشان داده‌اند که پیشتازی در نامزدی‌ها همیشه به فتح جایزه نهایی منجر نمی‌شود.

در طول تاریخ اسکار، فیلم‌ها مسیرهای متفاوتی برای رسیدن به جایزه بهترین فیلم پیموده‌اند. گاه آثاری فنی و پرقدرت مانند (Oppenheimer) یا (The Lord of the Rings: The Return of the King) با موجی از پیروزی‌ها پیش رفته‌اند، و گاه فیلمی مانند (Argo) تنها با سه جایزه، شب را با عنوان بهترین فیلم ترک کرده است.

پیش از (Sinners)، رکورد ۱۴ نامزدی در اختیار آثاری چون (All About Eve) و (Titanic) بود که هر دو در نهایت جایزه بهترین فیلم را نیز از آن خود کردند. اما در نقطه مقابل، (La La Land) با وجود ۱۴ نامزدی، جایزه اصلی را به (Moonlight) واگذار کرد؛ فیلمی که شش نامزدی کمتر و سه جایزه کمتر داشت.

بهترین فیلم را نمی‌توان «تنها» برد
به ندرت پیش آمده که فیلمی بدون کسب جوایز مکمل، برنده بهترین فیلم شود. تنها سه اثر در تاریخ آکادمی (The Broadway Melody)، (Grand Hotel) و (Mutiny on the Bounty) بدون دریافت هیچ جایزه دیگری موفق به کسب عنوان بهترین فیلم شده‌اند؛ آن هم در دهه ۱۹۳۰. در ساختار امروز اسکار، چنین اتفاقی تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد.

به طور میانگین، برنده بهترین فیلم حدود پنج جایزه اسکار دریافت می‌کند. آثاری چون (Everything Everywhere All at Once) و (Oppenheimer) هر کدام با هفت جایزه از این میانگین عبور کردند. در مقابل، برندگان دوران کرونا مانند (Nomadland) و (CODA) تنها سه جایزه کسب کردند؛ هرچند (CODA) نیز با تنها سه نامزدی وارد رقابت شده بود، بسیار کمتر از میانگین معمول نه نامزدی برای برندگان بهترین فیلم.

آیا تعداد نامزدی‌ها تعیین‌کننده است؟

در مجموع ۹۷ دوره برگزاری اسکار، ۶۰ بار جایزه بهترین فیلم به اثری رسیده که بیشترین تعداد نامزدی را داشته است. اما از سال ۲۰۰۹ و پس از تغییر سیستم رأی‌گیری این بخش به شیوه «رأی ترجیحی»، این نسبت کاهش یافته و تنها در ۶ مورد از ۱۶ دوره اخیر، فیلمِ پیشتازِ نامزدی‌ها موفق به کسب بهترین فیلم شده است.

در سیستم جدید، رأی‌دهندگان ۱۰ نامزد بهترین فیلم را از محبوب‌ترین تا کم‌محبوب‌ترین رتبه‌بندی می‌کنند و در هر مرحله، فیلمی که کمترین رأی اول را دارد حذف می‌شود تا در نهایت گزینه‌ای باقی بماند که بیشترین اجماع را ایجاد کرده است. به همین دلیل، فیلمی که بیشترین رأی اول را دارد، الزاماً برنده نهایی نخواهد بود.

مهم‌تر از نامزدی، «بردن» است

آمار نشان می‌دهد در ۷۷ مورد از ۹۷ دوره، فیلمی که بیشترین تعداد جایزه را در آن سال کسب کرده، همان برنده بهترین فیلم نیز بوده است. با این حال، در سال‌های اخیر شاهد موارد متعددی بوده‌ایم که آثار فنی و پرزرق‌وبرق مانند (Gravity) یا (Dune) بیشترین تندیس‌ها را به خانه برده‌اند، اما جایزه بهترین فیلم نصیب آثاری چون (12 Years a Slave) یا (CODA) شده است.

نقش جوایز «بالای خط»

به طور معمول، حدود سه جایزه از پنج جایزه میانگین برنده بهترین فیلم، از بخش‌های اصلی یا اصطلاحاً «بالای خط» (کارگردانی، بازیگری و فیلمنامه) به دست می‌آید. در ۷۰ مورد از ۹۷ دوره، برنده بهترین فیلم همزمان جایزه بهترین کارگردانی را نیز کسب کرده است. همچنین ۶۳ برنده بهترین فیلم حداقل یکی از جوایز فیلمنامه را به دست آورده‌اند و ۵۷ مورد نیز دست‌کم یک بازیگر برنده داشته‌اند.

در نتیجه، پیروزی در بخش‌های فنی اگرچه اهمیت دارد، اما بدون حمایت جدی در شاخه‌های اصلی، مسیر رسیدن به جایزه بهترین فیلم دشوار خواهد بود. آخرین فیلمی که بدون کسب هیچ‌یک از جوایز اصلی (به جز بهترین فیلم) برنده شد، (The Greatest Show on Earth) بود؛ آن هم در دوره‌ای که ساختار جوایز متفاوت از امروز بود.

در نهایت، هرچند (Sinners) با رکوردشکنی در نامزدی‌ها وارد رقابت شده، اما تاریخ اسکار نشان می‌دهد که برای فتح مهم‌ترین جایزه سینمایی جهان، تنها اعداد کافی نیستند؛ اجماع، حمایت در شاخه‌های اصلی و پیروزی‌های کلیدی، عواملی تعیین‌کننده‌تر از شمار نامزدی‌ها خواهند بود.