درخشش متیو مککانهی در The Rivals of Amziah King؛ حماسهای جسورانه بر لبهی ژانرها
فیلم The Rivals of Amziah King، تازهترین تلاش اندرو پترسون در مقام نویسنده و کارگردان، ترکیبی از ژانرهای جنایی و نئو-وسترن است که با تهیهکنندگی استودیوهای «بلک بر» (Black Bear Pictures) و «هیدی فیلمز» (Heyday Films) به پردهی نقرهای رسیده است. حضور بازیگران طراز اولی چون متیو مککانهی، اسکات شپرد، راب مورگان، تونی رولئوری و کرت راسل، در کنار معرفی «آنجلینا لوکینگگلس»، نویدبخش درامی است که قصد دارد کلیشههای وسترن مدرن را به چالش بکشد.
استقبال منتقدان از این اثر تاکنون مثبت و دلگرمکننده بوده است. این فیلم در وبسایت «راتن تومیتوز» موفق به کسب امتیاز ۸۹٪ از مجموع ۸۲ نقد شده و در وبسایت «متاکریتیک» نیز امتیاز ۷۴ از ۱۰۰ را از میان ۲۱ نقد تخصصی به دست آورده است.
نگاهی به دیدگاه منتقدان:
بسیاری از منتقدان، جسارت پترسون در ساختارشکنی را ستودهاند؛ حتی اگر این ساختارشکنی گاهی به قیمت سکته در ریتم فیلم تمام شده باشد.
مت زولر سایتز (RogerEbert.com): با دادن نمره کامل (۱۰۰/۱۰۰)، معتقد است که حتی اشتباهات ساختاری فیلم نیز در نهایت به عنوان بخش مهمی از «وعدهی فیلمساز» برای روایت داستانی متفاوت معنا پیدا میکنند.
اوون گیلبرمن (Variety): با ستایش از اعتمادبهنفس پترسون، او را کارگردانی میداند که دیدگاهش را با چنان شوری اجرا میکند که مخاطب حتی در لحظاتی که فیلم بهطور کامل پاسخگو نیست، مشتاقانه با آن همراه میشود؛ چرا که این همان «ماهیت فیلمسازی مستقل» است.
نیت ریچارد (Collider): این اثر را درامی-کمدی، صمیمانه و احساسی توصیف کرده که به راحتی از ذهن تماشاگر پاک نمیشود.
با این حال، منتقدانِ سختگیرتر نیز به چالشهای روایی فیلم اشاره کردهاند:
لاویا گیارکی (The Hollywood Reporter): معتقد است که مشکل اصلی فیلم در «اتصال اجزا» است؛ جایی که پترسون در تبدیل صحنههای عالی و میانپردههای موسیقیایی به یک روایت کاملاً منسجم، دچار چالش شده است.
آدرین هورتون (The Guardian): با نمرهی ۴۰ از ۱۰۰، این اثر را «خودرویی دشوار و مهارناپذیر» توصیف کرده که اگرچه متیو مککانهی در آن خوش درخشیده، اما به دلیل حجم زیاد قطعات روایی، برای حرکت روان به مدیریت بهتری نیاز داشت.
در نهایت، The Rivals of Amziah King اثری است که بر سر دوراهیِ «فیلمی بیش از حد پرجزئیات» و «تجربهای منحصربهفرد» ایستاده؛ اثری که به عقیدهی رایان لاتانزیو (IndieWire)، جسارتِ کارگردان در آن، بر ضعفهای گاهوبیگاهش غلبه میکند.