نقد فیلم The Birthday Party| تریلر خانگی لئا میسیوس که با وجود بازیگران بزرگ، از نفس میافتد
ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| فیلم «جشن تولد» (The Birthday Party) سومین ساخته لئا میسیوس و نخستین حضور او در بخش مسابقه کن است؛ اما برخلاف دو فیلم پیشینش، (Ava) با انرژی پانکوار و (The Five Devils) با حالوهوای جادویی، اینبار خبری از آن جسارت فرمی و حسی نیست. نتیجه، تریلری خانگی و کمرمق است که با وجود بازیگران مطرحی چون هافسیا هرزی، بنوآ ماجیمل و مونیکا بلوچی، بیشتر شبیه نسخهای بیهدف از (Funny Games) است.
خانهای دورافتاده، خانوادهای آرام، و مهمانانی که قرار نیست جشن بگیرند
داستان در یک مزرعه گاوداری در روستایی دورافتاده میگذرد؛ خانه یک خانواده سهنفره. توماس (با بازی باستین بویون)، کشاورزی مهربان است و نورا (هرزی)، زنی شاغل و مقتدر که ستون اصلی خانواده است.
اما انتشار یک ویدئوی رقص خانوادگی توسط دخترشان ایدا در شبکههای اجتماعی، آرامش این خانه را برهم میزند؛ ویدئویی که خیلی زود وایرال میشود و گذشتهای را که نورا میکوشد پنهان کند، دوباره به سطح میآورد.
در روز تولد نورا، سه برادر مرموز وارد مزرعه میشوند؛ بهظاهر برای دیدن ملک، اما در واقع برای تسویهحسابی قدیمی. کریستینا (مونیکا بلوچی)، تنها همسایه و دوست خانواده، نیز ناخواسته در این بازی خطرناک گرفتار میشود.
بازیگران قوی، اما داستانی که زیر بار مقایسهها له میشود
حضور بنوآ ماجیمل در نقش فرانک (مغز متفکر این گروه تبهکار) یادآور بازی ویلیام هرت در (A History of Violence) است. اما همین شباهتها تنها ضعفهای فیلم را برجستهتر میکند.
میسیوس تلاش میکند پیچیدگی اخلاقی ایجاد کند و انگیزههای فرانک را توضیح دهد، اما این توضیحها شخصیت او را تختتر و تهدیدش را کماثرتر میکند.
فیلم از نظر بصری (با پالت آبیفولادی و فضای تهدیدآمیز) جذاب است، اما روایت آن فاقد تنش واقعی است. هر پیچش داستانی، بهجای شوک، تنها حس تکرار و پیشبینیپذیری ایجاد میکند.
نورا؛ تنها نقطه روشن فیلم
وقتی نورا به خانه میرسد، دلیل پنهانکاریاش آشکار میشود. هافسیا هرزی با بازی درخشانش، شرم، خشم و مقاومت را در چهره نورا بهزیبایی ترکیب میکند. او تنها شخصیتی است که عمق دارد و میتواند مخاطب را با خود همراه کند.
اما فیلمنامه، اقتباسی از رمان (Histoires de la nuit)، نمیتواند پیچشها و افشاگریها را با ضرباهنگی مناسب ارائه دهد. نتیجه، تریلری است که میخواهد همدلی با هر دو طرف را حفظ کند، اما در نهایت هیچکدام را قانعکننده نمیسازد.
دو خانه، دو خط داستانی… و فرصتی که از دست میرود
در حالیکه نورا و خانوادهاش در خانه خود نقش بازی میکنند تا مهمانان ناخواسته را آرام نگه دارند، در خانه کریستینا خط داستانی جذابتری شکل میگیرد:
بِگ، احمقترین و ناپایدارترین برادر، مراقب کریستینا است و این رابطه ناهمگون، پتانسیل تنش و پیچیدگی بیشتری دارد. اما فیلم این مسیر را هم نیمهکاره رها میکند.
اوج فیلم نیز با نمادپردازیهای اغراقشده درباره «پیوندهای خانوادگی» به مرز کمدی ناخواسته میرسد.
نتیجهگیری: تریلری که میتوانست بسیار بهتر باشد
(The Birthday Party) از نظر بازیگری و فضای بصری ظرفیت بالایی دارد، اما روایت آن بیش از حد آشنا، بیش از حد محتاط و در نهایت بیرمق است.
میسیوس که پیشتر ژانر را به تجربهای حسی و بدیع تبدیل میکرد، اینبار در دام کلیشهها گرفتار شده است.