تقدیم The Odyssey به مردی که نولان را به رویای IMAX رساند؛ یادبودی برای دیوید کیلی

دیوید کیلی نخستین مدیر ارشد کنترل کیفیت شرکت IMAX بود و یکی از پیشگامان واقعی سینمای فرمت بزرگ به شمار می‌رفت. او سال گذشته پس از مبارزه با بیماری سرطان درگذشت؛ اما نه پیش از آنکه پروژه‌ای را که خود «مهم‌ترین کار عمرم» می‌خواند، تا آخرین لحظه همراهی کند.

نولان با حسی بی‌پرده گفت:
«اولین بار دیوید را در همین سالن ملاقات کردم و از همان زمان، سفری بیش از ۲۰ سال را با هم آغاز کردیم. آن زمان آرزوی پنهانم را برای ساخت فیلم‌های هالیوودی با دوربین‌های IMAX با او در میان گذاشتم و او با صبر و مهارت فراوان مرا در این مسیر هدایت و حمایت کرد.»

این رابطه‌ی حرفه‌ای از Batman Begins آغاز شد؛ فیلمی که برای نمایش در IMAX بهینه‌سازی شد. از The Dark Knight به بعد، نولان فیلم‌برداری با دوربین‌های IMAX را آغاز کرد و این مسیر در Dunkirk، Tenet و Oppenheimer ادامه یافت. اما The Odyssey نقطه‌ی اوج این مسیر است؛ نخستین فیلمی که به‌طور کامل با دوربین‌های IMAX فیلم‌برداری شده است.

آخرین ماموریت دیوید کیلی
نولان فاش کرد که دیوید کیلی اندکی پس از پایان فیلم‌برداری اصلی این فیلم از دنیا رفت؛ اما تنها پس از آنکه کار حیاتی خود را کامل کرد: چاپ تمام نگاتیوها و تأیید نهایی تمام تصاویر.

جزئیات این پایان‌بندی، از زبان جف کیلی، فرزند دیوید و مجری شناخته‌شده‌ی The Game Awards و Summer Game Fest، در اینستاگرام روایت شد. او تصویری عمیق‌تر از آخرین ماه‌های زندگی پدرش ارائه داد:

«وقتی پدرم در ژانویه ۲۰۲۵ متوجه شد که به سرطان لاعلاج مبتلا شده، تنها چند روز با آغاز فیلم‌برداری اصلی The Odyssey فاصله داشت؛ فیلمی که معتقد بود در طول ۵۳ سال فعالیتش در IMAX، مهم‌ترین پروژه عمرش خواهد بود.»

جف کیلی یادآور شد که IMAX در دهه‌ی ۱۹۷۰ با ساخت مستندهایی درباره‌ی فضا، حیات‌وحش و شگفتی‌های جهان آغاز به کار کرد. اما دیوید و همسرش همیشه آرزو داشتند روزی یک حماسه‌ی بزرگ هالیوودی به‌طور کامل با دوربین‌های IMAX ساخته شود؛ رویایی که دیوید آن را با لحنی شاعرانه «لارنس عربستانِ ما» توصیف می‌کرد.

شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش این روایت، خواسته‌ی دیوید از پزشکانش پس از تشخیص بیماری باشد:

«لطفاً آن‌قدر مرا زنده نگه دارید که بتوانم تولید The Odyssey را برای کریس به پایان برسانم.»

این جمله، تنها ابرازی از وفاداری حرفه‌ای نیست؛ بلکه تجلی عمیق‌ترین معنای مرگ‌پذیری است؛ ماندن برای کامل کردن کاری که زندگی به آن معنا می‌بخشد.

جف کیلی در پایان نوشت:

«با وجود اینکه پدرم ضعیف‌تر می‌شد، تعهدش نسبت به کریستوفر نولان و همسر و شریک تهیه‌کننده‌اش، اما توماس، هرگز کمتر نشد. و می‌دانید چه اتفاقی افتاد؟ او موفق شد. درست مانند اودیسئوس، پدرم هم به خانه بازگشت؛ او توانست فیلم‌برداری اصلی The Odyssey را به پایان برساند.»