بازگشت کلینت ایستوود به وسترن با Cry Macho؛ رؤیایی که پس از ۳۳ سال محقق شد

کلینت ایستوود، اسطوره ژانر وسترن، در سال ۲۰۲۱ با فیلم (Cry Macho) بار دیگر به دنیای غرب وحشی بازگشت؛ ژانری که با آثار کلاسیکی چون همکاری‌هایش با سرجیو لئونه و شاهکار (Unforgiven) شناخته می‌شود. (Unforgiven) در سال ۱۹۹۲ چهار جایزه اسکار برد و به‌عنوان نقطه اوج دوران وسترن ایستوود شناخته شد، اما برخلاف تصور عموم، پایان کار او در این ژانر نبود.

ایستوود در گفت‌وگوی قدیمی‌اش با GQ گفته بود که پس از (Unforgiven) دیگر فیلمنامه‌ای پیدا نکرده که وسترن را «به مسیری تازه» ببرد و به همین دلیل قصد نداشت دوباره به این ژانر بازگردد. اما (Cry Macho) استثنا بود؛ داستانی که سال‌ها پیش به او پیشنهاد شده بود و او آن را کنار گذاشته بود، چون احساس می‌کرد برای نقش «مایک مایلو» هنوز بیش از حد جوان است.

فیلمنامه (Cry Macho) نخستین‌بار در سال ۱۹۸۸ به ایستوود پیشنهاد شد. او حتی قصد داشت رابرت میچام را برای نقش اصلی انتخاب کند، اما پروژه به نتیجه نرسید و فیلمنامه سال‌ها در ذهن او باقی ماند. ایستوود بعدها در گفت‌وگو با لس‌آنجلس تایمز توضیح داد که این نقش «چیزی بود که باید به آن سن می‌رسید» و زمانی که ۹۱ ساله شد، احساس کرد وقتش فرا رسیده است: «وقتی نقشی هم‌سن خودت باشد، لازم نیست برای پیرتر بودن تلاش کنی».

(Cry Macho) داستان یک ستاره سابق رودئو است که مأمور می‌شود پسر نوجوان رئیس سابقش را از مکزیک به آمریکا بازگرداند. فیلم از نظر منتقدان به اندازه آثار بزرگ ایستوود تحسین نشد، اما مسیر طولانی و شخصی شکل‌گیری آن، جایگاه ویژه‌ای در کارنامه او ایجاد کرده است.

این گزارش تأکید می‌کند که (Cry Macho) بیش از آنکه یک بازگشت ساده به وسترن باشد، پایان‌بندی احساسی یک سفر ۳۳ ساله برای ایستوود است؛ سینماگری که هنوز هم در دهه نهم زندگی‌اش به دنبال داستان‌هایی است که «ارزش گفتن» داشته باشند.