گفتوگوی جیمز کامرون و کلویی ژائو درباره راز بزرگ Hamnet
در رویدادی ویژه در سینمای Aero، جیمز کامرون کارگردان (Avatar: Fire and Ash) با کلویی ژائو درباره فیلم تحسینشده او، (Hamnet)، نامزد هشت اسکار، گفتوگو کرد. این دو فیلمساز که ظاهراً جهانهای متفاوتی دارند، در میزگرد اخیر هالیوود ریپورتر بهطور غیرمنتظرهای با یکدیگر پیوند خوردند و اکنون کامرون مصاحبهگر ژائو شده است.
ژائو از نخستین مواجههاش با سینمای کامرون گفت: تماشای (Terminator 2) در کودکی در پکن او را چنان تحتتأثیر قرار داد که شبها گریه میکرد. کامرون نیز اعتراف کرد که (Hamnet) را دو بار دیده و «هر دو بار چندینبار» گریسته است. او ژائو را بهخاطر «توانایی خارقالعادهاش در همدلی» ستود و پرسید چگونه با چنین حساسیتی در هالیوود دوام میآورد. ژائو پاسخ داد که داستانگویی برایش راهی برای «پردازش زندگی» است.
ژائو درباره چرخه خلاقیتش گفت که سالها بدون «فصل زمستان» کار کرده و فرسوده شده بود، اما پیش از ساخت (Hamnet) چهار سال در سکوت و توقف کامل بوده؛ دورهای که به گفته او «کمپوستِ روح» شد و زمینه رشد دوباره را فراهم کرد. او پروژه را زمانی پذیرفت که احساس کرد «جهان دارد کمک میکند این فیلم ساخته شود.»
ژائو همچنین درباره همکاری با پل مسکال گفت که از همان دیدار اول در جشنواره تلوراید «غریزهای حیوانی و فوران خلاقیت» را در او دیده است. کامرون درباره روش کارگردانی ژائو پرسید و او توضیح داد که در صحنههای احساسی، انرژی بازیگران را دنبال میکند و با کمترین کلمات هدایتشان میکند.
بخش مهمی از گفتوگو به مفهوم مادر در (Hamnet) اختصاص داشت. ژائو گفت ترسش نه از شکسپیر، بلکه از پرداختن به «مادر تاریکِ الهی» بوده؛ نیرویی که به باور او در ناخودآگاه جمعی سرکوب شده است. کامرون نیز صحنه زایمان شخصیت «اگنس» در جنگل را ستود و آن را سرشار از نمادهای مرگ، تولد و ناخودآگاه دانست.
در پایان، کامرون ژائو را «شامان» و «نگهبان خرد» توصیف کرد؛ کسی که اگر در زمان دیگری زندگی میکرد، باز هم همین نقش را برای قبیلهاش ایفا میکرد.