نقدی کوتاه بر فیلم A Woman's Life؛ پرتره‌ای از جراح در بزنگاه انتخاب‌ها

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| ورود شارلین بورژوا-تاکه به بخش مسابقه جشنواره کن با داستان پزشکی ۵۵ ساله اهل پاریس همراه است؛ زنی که پس از توجه یک رمان‌نویس به او، شروع به بازنگری در انتخاب‌های زندگی‌اش می‌کند.

فیلم شارلین بورژوا-تاکه، «آناایس عاشق» (Anais in Love) محصول 2021، با حال‌وهوای کمدی عاشقانه و پرجنب‌وجوش، نام کارگردان را در میان نسل تازه‌ای از فیلمسازان زن فرانسوی مطرح کرد؛ نسلی که سینمای ملی را با نگاهی تازه و پرانرژی بازآفرینی می‌کنند. اکنون، با «زندگی یک زن» (La vie d’une femme/A Woman's Life)، او اثری صمیمی و در مقیاسی کوچک‌تر ارائه کرده است؛ فیلمی که شاید فاقد جسارت یک «شاهکار» باشد، اما به‌عنوان دومین تجربه سینمایی، اثری خوش‌ساخت و دلنشین است و نشان می‌دهد موفقیت نخست او اتفاقی نبوده است.

داستان درباره گابریل، جراح پرکار و سخت‌کوشی است که در میانه فشارهای کاری، مشکلات خانوادگی و مراقبت از مادر مبتلا به آلزایمر، به‌تدریج با خلأهای درونی خود روبه‌رو می‌شود. ورود فریدا، نویسنده‌ای جوان (با بازی ملانی تیِری)، که برای تحقیق به اتاق عمل او می‌آید، نقطه عطفی در زندگی گابریل رقم می‌زند؛ توجه و تحسین این زن جوان، احساسات تازه‌ای را در او بیدار می‌کند و مسیرش را دگرگون می‌سازد.

فیلم با ریتمی تند، تدوین پرانرژی و موسیقی کلاسیک زنده، تصویری از زنی توانمند و در عین حال شکننده ارائه می‌دهد. لئا دروکر، که پیش‌تر در «تابستان گذشته» (Last Summer) اثر کاترین بریا درخشیده بود، بار دیگر با بازی‌ای پرجزئیات و پرکشش، شخصیت گابریل را به شکلی چندلایه و انسانی جان می‌بخشد؛ زنی که در عین اقتدار، نیازمند دیده‌شدن و همراهی دیگران است.

بورژوا-تاکه با ظرافت، میان طنز و تراژدی حرکت می‌کند؛ از صحنه‌های کمیک در جلسات خانوادگی گرفته تا لحظات عاطفی در مواجهه با بیماران. 
در نهایت، زندگی یک زن بیش از آنکه داستانی درباره بحران میانسالی باشد، پرتره‌ای انسانی از انتخاب‌ها، مسئولیت‌ها و نیازهای پنهان زنان در جامعه امروز فرانسه است. فیلم نشان می‌دهد که حتی موفق‌ترین و توانمندترین افراد نیز در جست‌وجوی معنا و همراهی‌اند؛ حقیقتی تلخ اما صادقانه که به‌واسطه بازی درخشان دروکر و نگاه دقیق کارگردان، به تجربه‌ای سینمایی تأثیرگذار بدل می‌شود.