پشتِ صحنه جنجالی دراکولا؛ گری اولدمن از تنشهای دوران همکاری با فرانسیس فورد کاپولا میگوید
گری اولدمن، بازیگر ۶۸ ساله سینما که ایفای نقش کنت دراکولا در اقتباس کلاسیک سال ۱۹۹۲ را در کارنامه دارد، در جریان نشست گفتوگویی در جشنواره بینالمللی فیلم تورنتو (TIFF)، به مرور خاطرات تولید این اثر پرداخت. اگرچه حضور کاپولا روی صندلی کارگردانی، محرک اصلی اولدمن برای پذیرش این نقشِ چالشبرانگیز بود، اما روند تولید این پروژه همواره با آرامش همراه نبوده است.
اولدمن ضمن تمجید از نگاه هنری و چشمانداز سینمایی کاپولا، به برخوردهای حرفهای میان خود و این کارگردان بزرگ اذعان کرد و گفت: «نکته جالب این بود که اثر، دراکولایِ فرانسیس کاپولا به شمار میرفت؛ مسئله این بود که او چگونه داستان را میدید و چه روایتی برای آن داشت. ما گاهی اوقات با هم روبهرو میشدیم و با یکدیگر سرشاخ میشدیم.»
این بازیگر سینما که اکنون نگاهی پختهتر به وقایع گذشته دارد، نسبت به نحوه تعاملات خود در آن دوران صادقانه برخورد کرد. او با بیان اینکه از رفتارهایش در آن مقطع زمانی دفاع نمیکند، تأکید کرد: «خیلی به رفتارم در صحنه فیلمبرداری دراکولا افتخار نمیکنم.»
با این حال، این اختلافات در همان زمان باقی نماند و رابطه این دو هنرمند در سالهای بعد بهبود یافت. اولدمن از دیدار دوباره با کاپولا در جشنواره فیلم کن یاد کرد و گفت که تمامی کدورتهای قدیمی میان آنها برطرف شده است. او با اشاره به سخاوت کاپولا در سالهای بعد – که به او اجازه داد از بخشی از تصاویر فیلم «اینک آخرالزمان» برای پروژههای خودش به صورت رایگان استفاده کند – افزود: «بعدها او را در کن دیدم و هر اختلافی که در آن زمان داشتیم، برطرف شد. همهی ما کمی دیوانهایم! کارگردانها همگی افراد بسیار عجیبی هستند؛ آنها انسانهای درخشانیاند و برخی از آنها دوستان بسیار خوبی برای من هستند، اما همگی کمی دیوانگی در وجودشان دارند.»
فیلم «دراکولا» به کارگردانی کاپولا و با فیلمنامهای از جیمز وی. هارت و برام استوکر، در تاریخ ۱۳ نوامبر ۱۹۹۲ اکران شد و با مدتزمان ۱۲۸ دقیقه، جایگاه خود را در فهرست آثار شاخص این کارگردان در کنار شاهکارهایی نظیر «پدرخوانده» و «بیگانگان» تثبیت کرد. این اثر با وجود گذشت سالها همچنان مورد توجه است و در وبسایت راتن تومیتوز، امتیاز ۶۹ درصد از سوی منتقدان و رضایت ۷۹ درصدی مخاطبان را کسب کرده است؛ اعدادی که گواهی بر قدرت ماندگار این همکاریِ گاه پرتنش، اما در نهایت موفق، است.