مروری بر فیلم The Unknown| بدنِ بیگانه، هویتِ گمشده؛ معمای متافیزیکی آرتور هاراری

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| «ناشناخته» (The Unknown) گاه به شکلی تکان‌دهنده به قلمرو امرِ ناآشنا و هویت‌های لغزان قدم می‌گذارد؛ شاید تمثیلی از بحران هویت جنسیتی باشد، یا صرفاً تجربه‌ای از ناتوانی انسان در فهم بدن خودش. حال‌وهوای فیلم یادآور Blow-Up، تریلر بریتانیایی The Man Who Haunted Himself و حتی It Follows است، اما با وجود ایده‌ای درخشان، در پایان گرفتار همان معضل همیشگی روایت‌های عالی با فرودهای ضعیف می‌شود.

نیل اشنایدر نقش دیوید زیمرمن را بازی می‌کند؛ عکاسی سی‌وچندساله که پروژه‌ای قدیمی از پدرش را ادامه می‌دهد: ثبت تغییرات شهر زادگاهشان در طول یک قرن. دیوید افسرده و فرسوده است، اما در مهمانی شلوغ شب سال نو، زنی را می‌بیند که پیش‌تر از او عکس گرفته بود؛ زنی با بازی لئا سیدو که نامش «ایو» است و زمانی در یک مهمانی سالگرد به‌عنوان نیروی خدماتی کار می‌کرد. دیوید مجذوب خشم و سرکشی او شده بود و همان شب، در زیرزمینی کثیف، با هم رابطه برقرار می‌کنند. اما صبح روز بعد، دیوید در بدن ایو بیدار می‌شود.

او وحشت‌زده و مبهوت از آناتومی زنانه، به آپارتمان ایو پناه می‌برد و سپس به‌دنبال بدن خودش می‌گردد؛ بدنی که گمان می‌کند اکنون ذهن ایو در آن ساکن است. اما ماجرا پیچیده‌تر است: پیش از دیدارشان، ایو توسط نیرویی شیطانی تسخیر شده بود و این «مهاجم» هنگام رابطه جنسی، بدن دیوید را نیز تصاحب کرده و سپس با زنی دیگر به نام مالیا رابطه داشته است؛ زنی که اکنون ذهنش در بدن دیوید زندانی شده. یک «ساکوبوس» در حال ایجاد زنجیره‌ای از جابه‌جایی‌های متام‌سایکوتیک است که حتی به قرار گرفتن ذهن مردانه در بدن زن باردار منتهی می‌شود.

این چرخه عجیب، دیوید و ایوِ واقعی را با پرسشی هولناک روبه‌رو می‌کند: آیا می‌توان با رابطه جنسی دوباره، بخشی از این آشفتگی را اصلاح کرد؟ آیا بازگشت به بدن اصلی ممکن است؟ اما هرچه پیش می‌روند، مسیر روایت تیره‌تر و بن‌بست‌وارتر می‌شود. سیدو با چهره‌ای رنگ‌پریده و حلقه‌های تیره زیر چشم، به مرز کاتاتونی می‌رسد؛ گویی دو ساعت تمام در مغاکی نگریسته که آن مغاک نیز به او خیره بوده است. نتیجه، تجربه‌ای آزارنده، مبهم و به‌غایت ناآرام‌کننده است.

«ناشناخته» در جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد.